φράσεις....ενοχλητικές....

• ξέρεις τώρα... : Φράση που δηλώνει άγνοια. Χρησιμοποιείται από άτομα που δεν έχουν επιχειρήματα, και προσπαθούν να σε φέρουν σε δύσκολη θέση, γιατί θα πρέπει να γνωρίζεις (και) εσύ το θέμα. είναι αδελφάκι των φημών.
• κλπ, κλπ... : Δηλώνει ή άγνοια, ή ότι ο συνομιλητής σου δε δίνει σημασία στη συζήτησή σας. Όπως και να είναι, δεν θέλει να μιλήσει μαζί σου γιατί θα καταλάβεις ότι θα ήθελε να είναι αλλού, από το να σου μιλάει.
• πρέπει να... : Οτιδήποτε "πρέπει", είναι απαράδεκτο. Ειδικά σε περιπτώσεις εξόδων, διασκέδασης, διακοπών, ξεκούρασης, και οτιδήποτε έχει σχέση με ελεύθερο χρόνο, δεν μπορεί να έχει "πρέπει", αλλά "κάνω". Αν "πρέπει" να ζήσεις αντί να ζεις, μάλλον "πρέπει" να πεθάνεις...
• τι άλλα; : Τι άλλα;;;; Τέλος συζήτησης! Αμηχανία από απότομο σταμάτημα των μέχρις εκείνης της στιγμής θεμάτων. Πολύ πιθανόν να είναι ώρα να σκέφτεσαι ότι η συνάντηση/ραντεβού έφτασε σε τέλος. Ειδικά αν δεν βρεις κάτι μέσα σε 2 δευτερόλεπτα, ή το μόνο που θα σκεφτείς είναι το κόστος ζωής.
• αν δεν κανονίσω κάτι άλλο : Είσαι χαρούμενος που είσαι 645ος! Σου δίνουν την ίδια σημασία που δίνουν σε όποιο φαγητό δεν αρέσει, αλλά υποχρεώνονται να το φάνε επειδή δεν έχουν άλλο. Είσαι η τελευταία λύση για να μην κλειστεί στο σπίτι.
• να βγω ωραίος/α στη φωτογραφία : Αν θες φωτογραφίες-photoshop ή φωτογραφίες-μοντέλου, πρόσλαβε φωτογράφο. Οι φωτογραφίες αποθανατίζουν την στιγμή. Ωραία ή άσχημη, καλή ή κακή, αυτή είναι η στιγμή. Αν ξύνεσαι, χασμουριέσαι, ή κάνεις κάτι άλλο, αυτή η στιγμή θα αποθανατιστεί. Αν δεν θέλεις να βγαίνεις αληθινός/ή, να είσαι πάντα σε πόζα!
• σημάδευε το φεγγάρι, και αν αποτύχεις θα βρεθείς στα αστέρια. : Αν αποτύχεις ή θα βρεθείς στο κενό, ή θα σκάσεις πίσω στην γη. Αν δεν διαλυθείς στην ατμόσφαιρα. Πολύ ποιητικό και ρομαντικό, αλλά τελείως ηλίθιο! Δεν είναι άγνοια κινδύνου, αλλά άγνοια του ποιος είσαι, και τι θες να κάνεις.
• να σαι καλά στην ζωή σου : Σοβαρά ρε φίλε; Γιατί, σε ενδιαφέρει ή θα είσαι κοντά μου; Αν θες να μείνεις μαζί μου, να κάνουμε μαζί τις ζωές μας καλές. Μαζί μεγάλε!

Επειδή πρέπει να πάω για το φεγγάρι και θέλω να βγω καλός σε μια φωτογραφία πριν, αν δεν κάνω κάτι κάτι άλλο μετά, θα τα πούμε. Ξέρεις τώρα πως είναι. Τι άλλα;

με νιώθεις;

Είμαι πάντα δίπλα σου. Σου κρατάω πάντα το χέρι. Σου ψιθυρίζω συνέχεια στο αυτί. Εξ αιτίας μου κάνεις τις επιλογές σου. Είμαι ότι πιο ζωντανό έχεις, και χάρις εμένα ζεις. Είμαι το πιο δυνατό συναίσθημά σου. Τρέφω κάθε άλλο σου συναίσθημα, κάθε άλλη αίσθηση. Είμαι η αρχή και το τέλος τους. Ελέγχω κάθε κίνησή σου. Ότι και να κάνεις, εγώ καθοδηγώ το χέρι σου. Εγώ δίνω την λάμψη στα μάτια σου.

Εγώ τρέφω τις ανασφάλειές σου. Εγώ σε καθοδηγώ στις σχέσεις σου. Εγώ ξεκινάω τις αναζητήσεις σου. Εγώ σε κρατάω στην εργασία σου. Εγώ σε καθοδηγώ στον έρωτα. Εγώ σε ταΐζω  Εγώ είμαι τα δεσμά που σε δένουν σε οτιδήποτε. Σε ξυπνάω τα πρωινά, σε κοιμίζω τα βράδια. Σε ντύνω κάθε μέρα, σε σκεπάζω κάθε βράδυ. Κάθε μέρα, οι χυμοί μου είναι η κινητήρια δύναμή σου.

Κάθε άνθρωπο που αγάπησες, που μίσησες, εγώ τον διάλεξα. Κάθε σου χαμόγελό σου, κάθε δάκρυ σου, εγώ τα εμφάνισα. Κάθε χάδι που έδωσες, κάθε χαστούκι που έδωσες, εγώ σε παρακίνησα. Κάθε λέξη που έχεις πει, εγώ στην είπα πρώτα.

Αγάπη, μίσος, πείνα, κούραση, κρύο, ζέστη, χαρά, λύπη, πόνος, όλα είναι παιδιά μου. Ήμουν σκέψη του ανθρώπου πριν ακόμα κάνει την πρώτη του σκέψη. Ήμουν η συνείδηση που δημιούργησε την συνείδησή του. Είμαι ο φόβος. Υπόσχομαι ότι ποτέ δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνο σου. Και θα είμαι πάντα μπροστά σου να σε τραβάω, και πίσω σου να σε σπρώχνω.

Φοβάσαι την πείνα. Φοβάσαι την δίψα. Φοβάσαι την ζέστη. Φοβάσαι το κρύο. Φοβάσαι τις ασθένειες. Φοβάσαι το θάνατο. Φοβάσαι τη ζωή. Φοβάσαι το σκοτάδι. Φοβάσαι το φως. Φοβάσαι την μοναξιά. Φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Φοβάσαι τουτς ανθρώπους. Φοβάσαι τον εαυτό σου. Φοβάσαι...

Φοβάσαι ή θες και άλλο;

ακτιβιστές

Υπάρχουν διάφορες μορφές ακτιβισμού, και εξελίσσονται με την κάθε εποχή. φυσικά, πάντα παραμένουν κάποιες τάσεις από τις προηγούμενες δεκαετίες, ή μπορεί να μεταφερθούν καθυστερημένα σε κάποια περιοχή, ή και απλά να είναι οι πιο επικρατέστεροι.

Τη δεκαετία του 1960 και του 1970 είχαμε τα "παιδιά των λουλουδιών" και τις καθιστικές διαμαρτυρίες. Ο κόσμος ήθελε ειρήνη, ισότητα, ένα καλύτερο κόσμο. Διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις που ως επί το πλείστον ήταν ειρηνικές. Αγάπη και ειρήνη σε όλους!

Τη δεκαετία του 1980 είχαμε τις δημοκρατικές πορείες. Τα πιο πολλά απολυταρχικά καθεστώτα έχουν φτάσει στα όριά τους. Δεξιά ή αριστερά απολυταρχικά καθεστώτα, δέχονται την πίεση του κόσμου για αλλαγές. Μαζικές διαδηλώσεις κόσμου, φέρνουν πιο ήπια και "κεντρώα" σχήματα στην εξουσία. Power to the people!

Την δεκαετία του 1990 είχαμε αυτό που ονόμασαν οι Αμερικανοί "the siattle people". Διαφορετικών συμφερόντων ομάδες ανθρώπων εναντίον του κεντρικού συστήματος και του πλούτου, με έμφαση στην βίαιη αντίδραση. Καταστροφές περιουσιακών στοιχείων, συνήθως πολυεθνικών, είναι το βασικό γνώρισμά τους. Smash that!

Από την δεκαετία του 2000, έχουμε τους ακτιβιστές του "κλικ" ή "κοινοποίησης". Από το σπίτι ή τη δουλειά, παρακολουθούμε τους αγώνες λίγων μεμονωμένων ατόμων, και πατάμε "Μου αρέσει", ή το κοινοποιούμε, για να δείξουμε ότι μας αρέσει. Χαρακτηριστικό αυτών των ακτιβιστών, ο πεπλατυσμένος πισινός. Like!

Οι επιλογές, δικές σας....

κατάλαβέ με.....

Το μυαλό είναι ένα παράξενο όργανο του σώματος. Σχεδόν αυτόνομο. Χρησιμοποιούμε μόνο ένα μικρό ποσοστό του, ένα άλλο ποσοστό λειτουργεί αυτόνομα (υποσυνείδητο), και δεν συντονίζονται ποτέ οι λειτουργίες του, με τις λειτουργίες μυαλού κάποιου άλλου. Αξιοθαύμαστο!

Ακόμα πιο αξιοθαύμαστο είναι ότι περιμένουμε από τους άλλους να μας καταλάβουν. Γιατί; Αφού ο τρόπος σκέψης μας διαφέρει, γιατί να αλληλοκαταλαβαινόμαστε; Να κατανοώ κάποιες πράξεις, άλλου, ναι. Να τον καταλάβω, ποτέ!

Τόσα διαφορετικά μυαλά, τόσοι διαφορετικοί τρόποι σκέψης, τόσοι διαφορετικοί τρόποι αντίδρασης. Και θέλετε να είμαστε ίδιοι; Εδώ δεν είμαστε ίδιοι στο πως τρώμε, θα είμαστε στο πως σκεφτόμαστε και πως ζούμε; Το τι τρώμε, ελέγχεται και από άλλους παράγοντες, όπως οικονομικά και υγεία. Το πως το τρώμε όμως, είναι προσωπικός τρόπος.

Και τη σκέψη να διαβάζεις, δεν θα μάθεις πως σκέπτομαι, αλλά κάποιες από τις σκέψεις μου. Γιατί να το θέλεις όμως; Μην το κάνεις. Και αν νομίσεις ότι με κατάλαβες στο τέλος, τι κατάλαβες;

Λίγη βοήθεια...

Ξέρεις πραγματικά τι χρειάζομαι εγώ, ή οποιοσδήποτε άλλος; Νομίζεις ότι ξέρω εγώ; Αυτό που βλέπεις σε εμένα, είναι ένα κομμάτι μου. Αυτό που βλέπεις στους άλλους είναι ένα κομμάτι τους. Αυτό που βλέπω εγώ σε εμένα, είναι ένα κομμάτι μου! Μεγαλύτερο από αυτό που βλέπεις, αλλά πάντα ένα κομμάτι.

Πως ξέρεις λοιπόν τι χρειάζομαι; Σε πολλές περιπτώσεις δεν ξέρω και εγώ καλά καλά τι χρειάζομαι! Ναι, για συγκεκριμένες περιπτώσεις, φαίνεται τι χρειάζομαι, αλλά είναι ουσιαστικά αυτό που πραγματικά χρειάζομαι; Η "ανάγκη" και η "βοήθεια", είναι πολύ σχετικά πράγματα. Και είναι τόσο διαφορετικά για τον καθένα, όσο και για την κάθε στιγμή.

Κάποιες φορές, η "ανάγκη" μπερδεύεται με το "θέλω" μας. Και το μεγαλύτερο λάθος μας, ότι αντικατοπτρίζουμε το "θέλω" μας, στις "ανάγκες" των άλλων. Δεν γνωρίζουμε, δεν μαθαίνουμε τους άλλους. Τους "βλέπουμε" μέσα από τα μάτια του "θέλω". Έτσι, βοηθάμε τους άλλους ανάλογα με το πως θέλουμε, και όχι με το τι χρειάζονται.

Και ότι βλέπουμε, είναι μόνο το προσωρινό, το σήμερα. Κάθε πράξη έχει συνέπειες, κάθε σήμερα έχει ένα αύριο. και τι πραγματικά χρειάζεσαι σήμερα; Ένα αύριο....

celebritoμάζωξη....

Είμαστε μια μικρή χώρα, Και από άποψη έκτασης, και από άποψη πληθυσμού, και από άποψη οικονομικών. Λόγω της "μικρής" Ελλάδας, η τάση που παρατηρείται για εργασία στον τομέα των υπηρεσιών. Και η ψυχαγωγία είναι το υπόδειγμά τους
.
Στρατός από άτομα που αναζητούν την δημοσιότητα και την αναγνωρισιμότητα. Κάθε χρόνο προσθέτονται και άλλοι, χωρίς όμως να έχουν αποσυρθεί πιο παλιοί. Τα "15 λεπτά" του Andy Warhol, έγιναν 15 αιώνες για τους αναζητητές της ελληνικής αναγνώρισης. Οι παλιοί ενοχλούνται με την έλευση των πολλών νέων, και οι νέοι με την παραμονή και την επιμονή των παλιών.

Για τη στήριξη, και συντήρησή τους, υπάρχει ολόκληρος μηχανισμός μέσων μαζικής επικοινωνίας στη διάθεσή τους. Ο βομβαρδισμός μας με ειδήσεις τους είναι διαρκής. Και ανάλογα το μέσο, αλλά και την ιδιοκτήτρια εταιρία, έχουμε και "εξειδίκευση" προς το είδος και το πρόσωπό τους. Το βασικό βέβαια είναι η "εικόνα". Χωρίς εικόνα, δεν έχουμε είδηση. Και σε όλο αυτό το σύστημα έχουμε και την μόδα να το στηρίζει, αλλά και να στηρίζεται από αυτό.

Η μανία της αναγνωρισιμότητας δεν τελειώνει εύκολα. Η επίθεση των μέσων είναι συνεχής. Όμως η απάντηση και αντιμετώπισή τους είναι πολλή απλή. Η άγνοια. Εάν δεν ενδιαφερόμαστε εμείς για αυτούς, δεν υπάρχουν. Όσο τους αγνοούμε τόσο πιο "αόρατοι" γίνονται, τόσο πιο καλά ζούμε. Γιατί να ζούμε τις ζωές άλλων και όχι την δική μας; Γιατί να έχουμε άλλους για ινδάλματα και όχι τους εαυτούς μας; Αν θέλουμε να γίνουμε κάτι άλλο, να γίνουμε ως προς τους εαυτούς μας, και όχι ως προς τους άλλους.

Η αξία που τους δίνουμε τους κάνει αναγνωρίσιμους. Γιατί να τους την δίνουμε λοιπόν;

οδηγίες προς ναυτιλλομένους....

Κατά την διάρκεια μιας σεξουαλικής πράξης υπάρχουν ορισμένα πράγματα, κάποιες στιγμές, που χαλάνε την διάθεση. Πράγματα που δεν τα σκεφτόμαστε (κακώς) και απλά μας ξεφεύγουν.

• Καθαριότητα. Απαραίτητο! Η οικονομική κρίση δεν δικαιολογεί την 10ήμερη απλυσιά. Και κάνοντας και ένα ντους μαζί, βοηθάει στο να ξεκινήσεις τα προκαταρκτικά. Αν πας να κάνεις μόνος, είναι ένα θέμα. Τι θα κάνει η παρέα σου όσο θα περιμένει; Θα βλέπει βίντεο; Θα κάνει ντολμαδάκια;
• Προφυλακτικά. προσέχουμε για να μην έχουμε! Τόσο απλά.
• Κορδόνια. Είτε σε παπούτσια, είτε σε ρούχα. Όσο ενδιαφέρων και αν είναι το ένδυμα, ή τόσο καλό το υπόδημα, όταν είναι να το βγάλεις είναι βάσανο. Και μπορεί να μην σε νοιάζει ένα λεπτό καθυστέρηση, αλλά την παρέα σου την ρώτησες;
• Λιπαντικό. Και όμως βοηθάει, ειδικά σε "στενές" περιπτώσεις. Αν είναι και με γεύσεις, είναι για πολλά παιχνίδια.
• Taboo. Kinky ή vanilia, δεν έχει σημασία. Υπάρχει μόνο ότι αρέσει στους δυο σας. Ή τρεις. Ή τέσσερις....
• Τρίχες. αλλού αρέσουν, αλλού όχι. Οι πολλές μπορεί να είναι ενοχλητικές, οι λίγες ευπρόσδεκτες. Μην ξεχνάτε, υπάρχει και το οδοντικό νήμα για να καθαρίζεται τα δόντια.
• Μίλα μου. Μίλα μου βρώμικα ή συναισθηματικά. Ή καθόλου. Καλό να μιλάμε από πριν, για να τσεκάρουμε τι θέλει η παρέα μας.
• Φαγητό. Τα παιχνίδια φαγητού είναι καλά, το να έχεις φάει κάτι βαρύ πριν κακό. Τα κεμπάπ και τα σουβλάκια δεν είναι ότι καλύτερο αν θέλουμε να κάνουμε σεξ μετά. Εκτός και αν είναι στον ύπνο μας.
• Οπτικοακουστικά ενθύμια. Καλό να το ξέρει, και να παραλαμβάνει και αντίγραφο...
• Στα όρθια. Ναι για ότι είναι διάρκειας από δύο έως δέκα λεπτά. Για παραπάνω χρόνο, καλύτερα προσωπικός χώρος. Άλλωστε, μπορεί να είναι και άλλοι που να περιμένουν σειρά στην τουαλέτα.

Θέλεις κάτι να προσθέσεις;

πάλι τηλέφωνο;

Την μισώ πολύ αυτή τη συσκευή. Χτυπάει πάντα όταν δεν θες. Και συνήθως έχεις τηλέφωνο  από αυτούς που δεν θες να ακούσεις. Και ποια είναι η χρησιμότητά του; Να μιλάμε από το τηλέφωνο, ή να ανταλλάσσουμε μηνύματα, για να μην βρισκόμαστε από κοντά. "Θέλω να σε ακούσω λίγο", γιατί αλλιώς θα ήμουν εκεί να σε δω. Το "αδύνατο" δεν υπάρχει. Μένει μακριά, με αποφεύγει, δεκτό, αλλά οτιδήποτε άλλο δεν υπάρχει.

Και μετά ακούς. Ατελείωτες, ανόητες προτάσεις. Αν είσαι τυχερός, θα έχεις ένα λεπτό ουσιαστικής επικοινωνίας για κάθε πέντε λεπτά τηλεφωνήματος. Αν είσαι άτυχος, για κάθε δεκαπέντε. Και πρέπει να έχεις την υπομονή και την συγκέντρωση για να καταλάβεις πότε θα είναι.

Δεν είναι προτιμότερο να συναντάς τον άλλο; Να χρησιμοποιείς το τηλέφωνο μόνο για να κανονίζεις συναντήσεις; Αλήθεια, προτιμάς να ανταλλάσσεις δέκα μηνύματα από το να δεις κάποιον από κοντά; Να μιλήσεις δεκαπέντε λεπτά στο τηλέφωνο, από το να πιείτε ένα καφέ μαζί; Τόσο κοστίζει ο άλλος για εσένα;

Να σου δώσω ένα ευρώ να βρεθούμε για καφέ.....

Ανοχή - Αποδοχή

"Γούστα είπε ο πίθηκος και έφαγε το σαπούνι"
Όταν το είχα διαβάσει πρώτη φόρα αυτό, δεν είχα κλείσει τα 18. Είναι από τις στιγμές, που νιώθεις να αλλάζει όλος ο κόσμος. Η κατανόηση της διαφορετικότητας του ατόμου. Και τι είναι ένα άτομο; Η ταμπέλα του; Έλληνας, Τούρκος, Νιγηριανός, Γερμανός, λευκός, μαύρος, κίτρινος, χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής, άντρας, γυναίκα, τρανς....

Γίνονται πολλές συζητήσεις και διαμάχες πάνω στα δικαιώματα του ανθρώπου. Η πολιτική των διακρίσεων, είναι παντού παρούσα. Οι υπέρμαχοι πολιτικοί της ισότητας, λένε συνέχεια να ανεχόμαστε τους "διαφορετικούς" άλλους. Είναι η λύση τους για την Ισότητα. Η ανοχή όμως, είναι άλλη μια μορφή τοποθέτησης συνόρων ανάμεσα στους ανθρώπους. Ανοχή είναι να αγνοούμε όσους δεν μας αρέσουν, χωρίς να είμαστε επιθετικοί εναντίον τους, αλλά και χωρίς να είμαστε ανθρώπινοι όμως απέναντί τους. Ανεχόμαστε τους άλλους όπως ανεχόμαστε τα ποντίκια, τις κατσαρίδες, τα έντομα. Ότι ενοχλητικό δεν μπορούμε να εξοντώσουμε.

Η αποδοχή όμως; Αποδέχομαι τον άλλο σαν άνθρωπο, ότι ταμπέλα και αν κουβαλάει. Έχει τα ίδια δικαιώματα με εμένα. Έχει τις ελπίδες του, τα όνειρά του, τους φόβους του. Όλα αυτά τον κάνουν ίδιο με εμένα. Και εσένα. Το ότι έχει διαφορετικά όνειρα ή φόβους, τον κάνουν τόσο διαφορετικό; Τον κάνουν εχθρό; Ποιο μέλος της οικογένειάς σου θα διώξεις γιατί σκέφτεται κάτι διαφορετικό με εσένα; Αποδέχομαι τον άλλο σημαίνει ο,τι ότι και αν πιστεύει, από όπου και αν είναι, όπως και να είναι, ότι και να θέλει, δεν θα τον δω σαν εχθρό, αλλά σαν συνάνθρωπο.

Αποδέχομαι τον άλλο, ακόμα και αν αυτό το οποίο θέλει να κάνει, δεν είναι της αρεσκείας μου. Αν οι προτιμήσεις του είναι διαφορετικές από τι δικές μου, τον αποδέχομαι. Γιατί εγώ είμαι διαφορετικός για αυτόν. Δεν έχει σημασία με ποιο τρόπο είναι κάποιος διαφορετικός. Όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στο διαφορετικό. Άλλωστε, το "σωστό" και το "λάθος", είναι τόσο υποκειμενικά για τον καθένα μας. Δεν θα ήταν πολύ μονότονο να ήμασταν όλοι ίδιοι;

το πάπλωμά μου

Είναι τόσο ζεστό το πάπλωμά μου! Με τυλίγει ολόκληρο και νιώθω τόσο ωραία. Δεν θέλω να σηκωθώ και να βγω έξω. Κάνει κρύο έξω. Είναι ένας εχθρικός κόσμος. Εδώ έχω σιγουριά, έχω ζεστασιά, έχω προστασία. Θα είμαι στο σκοτεινό μου δωμάτιο ξαπλωμένος. Γιατί να σηκωθώ από το κρεββάτι κιόλας; Δεν έχω και τι να κάνω. Θα μείνω εδώ και θα κοιμηθώ. Στην αγκαλιά του παπλώματος. Και είναι τόσο καλή η αγκαλιά του! Δεν με αφήνει να φύγω μακριά του. Με προστατεύει. Είναι τόσο καλό το πάπλωμά μου! Και ο κόσμος έξω είναι τόσο ψυχρός. Και σε θερμοκρασία και σε αισθήματα. Εδώ θα μείνω όλη την ημέρα. Και θα περάσω υπέροχα εγώ και το πάπλωμά μου! Θα δω τηλεόραση κουκουλωμένος, και θα είμαι με τις πυτζάμες μου. Και εχτές που ήμουν έτσι, πάλι υπέροχα πέρασα. Και αύριο το ίδιο. Τυλιγμένος με το πάπλωμά μου στο κρεββάτι. Θα είμαι μια χαρά, εγώ και το πάπλωμά μου...

Μην με εγκαταλείπεις….

Περπατάς σε ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας ένα βράδυ. Έχει νυχτώσει και κάνει κρύο. Βιάζεσαι να γυρίσεις στη ζεστασιά του σπιτιού σου. Κάπου μπροστά σου βλέπεις ένα άτομο μέσα στη μέση του δρόμου, λίγο σκυμμένο, να έχει τεντώσει το χέρι του. Ζητάει ελεημοσύνη, βοήθεια. Η αντίδρασή σου, περπατάς πιο γρήγορα, και προσπαθείς να μην περάσεις από κοντά του. Κάνει ένα βήμα προς εσένα και σου μιλάει. «Σας παρακαλώ, 20 λεπτά μόνο. Έχω να φάω δυο μέρες». Δεν ακούς, και προχωράς πιο γρήγορα. «Δεν έχω που να κοιμηθώ. Μην με εγκαταλείπεις.»

Είσαι στο σπίτι με την σύντροφό σου. Πάλι καυγάδες γιατί κάτι θέλει. Όλο θέλει. Για αυτό δουλεύεις πολλές ώρες άλλωστε. Και συνέχεια γκρινιάζει. Τόσα χρόνια πια, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Εσύ έχεις αλλάξει. Έχεις μάθει πλέον να μην ακούς. Και τι να σου πει πια; Όλο τα ίδια λέει. «Δεν επικοινωνούμε! Τι γίνεται με τη σχέση μας;» Έχει και ποδόσφαιρο σήμερα. Μήπως είναι καλύτερα να το δω έξω με τα παιδιά; Μετά στο κρεβάτι, ξαπλώνεις στη μια μεριά, και της γυρίζεις την πλάτη. Ένα ξερό «καληνύχτα» από εσένα και ετοιμάζεσαι να κοιμηθείς. Πριν σε πάρει ο ύπνος ακούς «Μην μου γυρνάς την πλάτη. Μην με εγκαταλείπεις.»

Είναι πρωί Κυριακής, και είναι ημέρα χαλάρωσης. Έχεις απλωθεί στον καναπέ σου, με την τηλεόραση στα αθλητικά και διαβάζεις ένα περιοδικό. Επιτέλους θα χαλαρώσεις από μια κουραστική εβδομάδα. Ο καφές δίπλα σου όπως ακριβώς σου αρέσει. Εμφανίζεται η κόρη σου με την κούκλα της. «Να παίξουμε και εμείς μαζί σου; Έχω καινούργιο παιχνίδι με την κούκλα μου.» Την κοιτάς λίγο άγρια, και στην καλύτερη περίπτωση θα πεις ένα ξερό «όχι». Ανεβάζεις τον ήχο στην τηλεόραση, και αλλάζεις σελίδα στο περιοδικό. Η κόρη σου δακρύζει και σε κοιτάζει. «Δεν με αγαπάς πια; Μην με εγκαταλείπεις.»

Κάθε φορά που εγκαταλείπουμε κάποιον ή κάτι, εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας. Αποξενωνόμαστε από όλους και όλα. Για να μην βλέπουμε τι γίνεται στους δρόμους γύρω μας, σταματήσαμε να περπατάμε και παραδώσαμε τους δρόμους στην καταστροφή. Για να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις στο σπίτι, δουλεύουμε πολλές ώρες και έχουμε χάσει κάθε επικοινωνία. Για να μην μας ενοχλούν τα παιδιά, τους παίρνουμε παιχνίδια, και τα αφήνουμε σε παιδότοπους, μακριά από εμάς.

Έχουμε εγκαταλείψει τους εαυτούς μας, και μας εγκαταλείπει και αυτός. Σύντομα, θα βρεθούμε οι ίδιοι να παρακαλάμε κάποιους άλλους να μην μας εγκαταλείψουν. Ποιος ξέρει. Ίσως ήδη να μας έχουν εγκαταλείψει….

ceteris paribus

Τα μαθηματικά είναι μια υπέροχη επιστήμη. Όλα αναπαριστάνονται και εξηγούνται με πράξεις και εξισώσεις. Δεν υπάρχει κάτι πιο απλό από αυτό. Ειδικά οι εξισώσεις έχουν μια υπέροχη μαγεία. Έχεις σταθερές και μεταβλητές, και παίρνεις αποτέλεσμα. Όταν έχουμε ένα άγνωστο, μια μεταβλητή, η εξίσωση είναι εύκολη. Με δύο αγνώστους, αρχίζουν τα ζόρια. Στους τρεις, αλλάζουμε ειδικότητα.... Στα πειράματα/εξισώσεις της χημείας, έχουμε πολλούς μεταβλητούς παράγοντες. Για αυτό έχουν "εφεύρει" το ceteris paribus. "Όλα τα άλλα σταθερά".

Για τους ρομαντικούς και ονειροπόλους, ο άνθρωπος είναι μυστήριο και μαγεία. Ένα πλάσμα που δεν εξηγείται. Μήπως όμως μπορεί; Μήπως ο καθένας μας αποτελείται από ένα σύνολο, διαφορετικών, εξισώσεων; Πολύπλοκες, με αρκετούς αγνώστους κάποιες φορές, αλλά εξισώσεις οι οποίες λύνονται όμως. Και πως φαίνεται αυτό; Με το να λειτουργούμε, αλλά και να αντιδρούμε, με τον ίδιο τρόπο σε ίδιες καταστάσεις. Η συνήθειά μας, μας προδίδει. Είμαστε μηχανές που επαναλαμβανόμαστε. Και αυτές οι συνήθειες, αυτές οι επαναλήψεις, είναι οι καταστάσεις που ζούμε, είναι οι εξισώσεις μας.

Το βασικό πρόβλημα βέβαια είναι η πολυπλοκότητά μας. Κάποιες εξισώσεις μας, καταλήγουν να έχουν  πάρα πολλούς αγνώστους. Και κάθε άλλο άτομο που επηρεάζει αυτές τις καταστάσεις, αυξάνονται γεωμετρικά οι άγνωστοι, και τα πιθανά αποτελέσματα διαφοροποιούνται και πολλαπλασιάζονται! Για αυτό λοιπόν είναι χρήσιμο το ceteris paribus. Όσο πιο απλή είναι οι εξίσωσή μας, τόσο πιο εύκολα καταλαβαίνουμε τους άλλους. Καταλαβαίνουμε τουλάχιστον τις αντιδράσεις τους. Και κάποιες φορές τις προβλέπουμε.

Πάνω σε μοντέλα εξισώσεων στηρίζονται όλες οι αναλύσεις, τα "if-then-else" σενάρια. "Αν κάνουμε αυτό, θα πάρουμε αυτό, αλλιώς το άλλο". Και όλοι χρησιμοποιούμε αντίστοιχα μοντέλα, είτε το ξέρουμε, είτε όχι. Στατιστικολόγοι, οικονομολόγοι, στρατιωτικοί, αλλά και έμποροι, γονείς, ερωτευμένοι. Όλοι μας κάνουμε τέτοια σενάρια στο μυαλό μας. Κάθε μέρα.

Πόσο συχνά όμως κάνουμε λάθος; Πόσο καλά ξέρουμε τους γύρω μας; Μας εκπλήσσουν οι αντιδράσεις τους; Κάνουν κάτι απρόβλεπτο; Δεν υπάρχει έκπληξη, δεν υπάρχει απρόβλεπτο. Υπάρχει η γνώση. Γνωρίζεις τον άλλο σημαίνει ότι έχεις κατανοήσει, κάποιες τουλάχιστον, από τις εξισώσεις που αποτελούν τον χαρακτήρα του. Αν νομίζεις ότι ξέρεις, θα έχεις πάντα εκπλήξεις. Βέβαια, για να αποκτήσεις αυτή τη γνώση, θέλει χρόνο, θέλει να παρατηρείς τους άλλους, θέλει να καταλαβαίνεις τις εξισώσεις. Θέλει πολλά για να καταλάβεις τους άλλους.

Αλλά στο τέλος, γιατί να τους καταλάβεις; Η ζωή είναι ωραία όταν είναι απρόβλεπτη! Και κόψε αυτό το χαζοχαρούμενο χαμόγελο που έχεις γιατί είναι χάλια. Σε ξέρω εγώ.....  3:-)

Τι μου είπε το κατοικίδιό σου για εσένα....

Σκύλος. Το κατοικίδιο αυτό, εκπαιδεύεται εύκολα και αποχτά εξάρτηση από τον ιδιοκτήτη του. Σε περίπτωση οικογενειακής ιδιοκτησίας, δηλώνει υποταγή στο ένα από τα μέλη, και συμπάθεια και αγάπη στα υπόλοιπα. Ο σκύλος σου, μου είπε ότι τον διάλεξες γιατί έχεις πολλές ανασφάλειες. Επειδή φοβάσαι την μοναξιά, θέλεις να σε έχουν ανάγκη, να νιώθεις χρήσιμος. Επίσης, σε περίπτωση που επιλέξεις μικρού μεγέθους, δεν το κάνεις λόγω χώρου ή γιατί είναι χαριτωμένο, αλλά για τα ένστικτα πατρότητας-μητρότητας-αδελφού, που θες να αναπληρώσεις. Παράδοξο σε αυτή τη σχέση ότι πολλές φορές, ο σκύλος εκπαιδεύει το αφεντικό του στα γούστα του.

Γάτα. Εκπαιδεύεται αρκετά εύκολα, υπακούει δύσκολα, σχεδόν ποτέ. Ανεξάρτητο κατοικίδιο, με εναλλασσόμενες τάσεις υποταγής. Μου ψιθύρισε στο αυτί ότι την θέλεις για κατοικίδιο, γιατί δεν χρειάζεται πολύ φροντίδα. Θέλεις να έχεις κατοικίδιο, αλλά όχι πολλές ευθύνες. Δεν είσαι άτομο των δεσμεύσεων και των εξαρτήσεων. Μπορεί και να μην δεις το κατοικίδιό γάτα για 2-3 μέρες, και ούτε θα σου λείψει, ούτε θα του λείψεις, Το παράδοξο με την γάτα είναι ότι, είναι το πιο χαδιάρικο από όλα τα κατοικίδια.

Φίδι - σαύρα. "Ψυχρό" ζώο, σε αίμα και συναισθήματα. Απαιτεί αρκετή φροντίδα όταν βρίσκεται σε αιχμαλωσία. Στα ατού του, ότι δεν απαιτεί βόλτες. Και χρειάζεται και ειδικό χώρο διαμονής. Μου είπε ότι, όπως είναι ψυχρό το αίμα του, έτσι είναι και τα συναισθήματά σου. Εκτός από τα άμεσα μέλη της οικογένειάς σου, που αγαπάς, δεν έχεις να δώσεις συναισθήματα σε άλλους. Ή δεν θες να δώσεις. Παράδοξο είναι ότι στο συγκεκριμένο κατοικίδιο δείχνεις πολύ τρυφερότητα. Αλλά και στην υπόλοιπη οικογένειά του δείχνεις συναισθήματα.

Ψάρι. Θέλει πολύ προσοχή και φροντίδα. Και δεν είναι για σούσι. Η συνεχή φροντίδα καθαριότητας καταντάει καταναγκασμός. Μέσα από μπουρμπουλήθρες, μου είπε ότι κατά βάθος είσαι ωραιοπαθής και υποτακτικός χαρακτήρας. Θες να φροντίζεις (να υπηρετείς?) και να επιδεικνύεις το κατοικίδιό σου, αλλά δεν θες να έχεις επαφή μαζί του. Δεν σε ενδιαφέρουν τα χάδια και η τρυφερότητα. Το ίδιο το ψάρι θεωρεί παράδοξο όταν κάποιος του μιλάει και του φέρεται τρυφερά.

Πουλί. Ενδιαφέρουσα και σπάνια περίπτωση. Έχει τα χαρακτηριστικά του ψαριού, αλλά συνήθως κελαηδάει ή μιλάει. Και αυτό ζει στον περιορισμένο χώρο που του διαθέτουμε και θέλει πολύ φροντίδα. Στο τιτίβισμά του πάνω, μου είπε ότι είσαι λάτρης των ήχων. Θες να ακούς συνέχεια. Αλλά θες και να κοιτάς ωραία πράγματα. Και θες να φροντίζεις! Αλλά θες και να κρατάς απόσταση. Δεν θες χάδια. Παράδοξο είναι που κάποιες φορές, βγάζουν το πετούμενο από το κλουβί και το χαϊδεύουν.

Σύζυγος. Εξαιρετική περίπτωση κατοικίδιου. Συναντάται παντού. Δεν κάνει διάκριση σε φύλο, και συναντάται σε όλους τους συνδυασμούς. Είναι βολικό και εξυπηρετικό. Με σιγανή φωνή μου είπε ότι απολαμβάνει να κάνει τα χατίρια του/της συζύγου του. Καμιά φορά φέρνει επίτηδες αντιρρήσεις για να υποστεί την οργή και την τιμωρία του ιδιοκτήτη του. Ο γάμος δεν είναι απαραίτητος, όπως επίσης και κάθε μορφή δεσμευτικής σχέσης. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο, το άτομο ιδιοκτήτης να έχει περισσότερα από ένα άτομα κατοικίδια. Το παράδοξο είναι τα, ότι το βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Η επιβολή της υποταγής δεν χρειάζεται λουρί και μαστίγιο, αλλά μόνο τον λόγο. Και όλες οι σχέσεις εξαρτώνται από τη δυαδικότητα δυναμικού-παθητικού συνδυασμού στο ζευγάρι.

Τώρα που το διάβασες, μπορείς να βάλεις πάλι του λουρί σου να σε πάω βόλτα...

Κοιτάω, αλλά δεν βλέπω

Είμαστε επιλεκτικά πλάσματα. Σε οτιδήποτε και αν κάνουμε, έχουμε τις προτιμήσεις μας, και κάνουμε τις επιλογές μας. Από το πως θέλουμε το ντύσιμό μας, μέχρι τι κάνουμε και πως ζούμε την ζωή μας. Πολλές φορές, θεωρούμε ότι δεν μας αφήνουν να ζήσουμε την ζωή μας όπως θέλουμε, σύμφωνα με τις επιλογές μας. Η ζωή μας όμως, είναι χιλιάδες μικρές επιλογές, που δεν καταλαβαίνουμε ο,τι τις κάνουμε.

Αποφασίζουμε και επιλέγουμε τι ώρα θα ξυπνήσουμε, τι διαδρομή θα ακολουθήσουμε για τη δουλειά μας, τι θα φάμε, σε ποιους θα μιλήσουμε, τι θα πούμε. Όλα αυτά είναι επιλογές μας, και ορίζουν τους εαυτούς μας. Το παρόν και το μέλλον μας. Επιλέγουμε τι είδος άνθρωποι θα είμαστε και ποιες είναι οι προτεραιότητες μας. Η μεγαλύτερη επιλογή μας όμως, είναι το πως κοιτάμε τον κόσμο, γιατί όπως κοιτάμε, σκεφτόμαστε. Κοιτάμε μπροστά μας τον κόσμο, και επιλέγουμε τα κομμάτια του κόσμου που βλέπουμε. Γιατί ναι, κοιτάμε όλο τον κόσμο, αλλά βλέπουμε ότι επιλέγουμε. ότι μας αρέσει, ότι μας εξυπηρετεί.

Μια εικόνα, θα την περιγράψουν 2 άνθρωποι διαφορετικά. Όχι μόνο στον τρόπο περιγραφής, αλλά και στο τι βλέπουν σε αυτή την εικόνα. Είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας, και λειτουργούμε διαφορετικά.  Και μέσα σε αυτές τις  επιλογές, είναι και η ενημέρωσή μας. Οι οραματιστές του διαδικτύου, ονειρεύτηκαν έναν κόσμο που οι πληροφορίες θα έρεαν ανενόχλητες, και σε χρόνο μηδέν θα τις μαθαίναμε. Θα ενημερωνόμασταν από κάθε πηγή, και θα είχαμε συνολική άποψη για κάθε θέμα. Ουτοπία. οι πληροφορίες είναι κατευθυνόμενες και ελεγχόμενες, η ποσότητα τους τόσο μεγάλη που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από ένα άνθρωπο, και η ελπίδα των οραματιστών για συνολική ενημέρωση χάθηκε λόγω της επιλογής ενημέρωσης από περιθωριακά στοιχεία ενημέρωσης.

Κοιτάμε, ενημερωνόμαστε, αλλά δεν βλέπουμε, δεν κατανοούμε. Αν οι πληροφορίες που μας περιβάλουν είναι σαν μια υπέρ-ταχεία 8 λωρίδων, κοιτάμε μόνο την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε 2 λωρίδες, και αυτό που βλέπουμε είναι τα κενά της γραμμής. Τι καταλαβαίνουμε για τον κόσμο, το περιβάλλον, για τους ανθρώπους; Βλέπουμε μόνο τα κενά μιας διαχωριστικής γραμμής.

Η κατανόησή  μας περιορίζεται σε αυτά που βλέπουμε. Σαν αρπακτικά που είμαστε, δίνουμε μεγαλύτερο βάρος στην όρασή μας. Και φροντίζουμε να βάζουμε παρωπίδες. Και οι παρωπίδες αυτές, μας δημιουργούν ένα μικρόκοσμο ασφαλείας. Δεν βλέπουμε παραπέρα, γιατί έχουμε αποκλείσει όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ο κάθε ένας μας είναι μέσα σε μια φυσαλίδα, ένα κουκούλι, κοιτάμε τα τοιχώματά, και βλέπουμε την αντανάκλαση του εαυτού μας.

Για να γίνεις πεταλούδα και να πετάξουμε, πρέπει να σπάσουμε το κουκούλι, τη φυσαλίδα. Χρειάζεται να δούμε πέρα από τις παρωπίδες μας. Να δούμε τον κόσμο τον κόσμο και όχι να κοιτάμε.....

Υποσυνείδητα μηνύματα

Δεν είναι υπέροχα τα μηνύματα που περνούν τα μέσα επικοινωνίας; Είτε είναι από διαφημίσεις, είτε από ειδήσεις, είτε από τηλεοπτικές εκπομπές, Ο κάθε ένας, κάνει την δική του ενημέρωση, την δική του προπαγάνδα. Και αυτή την περίοδο, έχουνε την κρίση να σπονσοράρουν! Ο συνδυασμός των διαφημίσεων, με τα δελτία ειδήσεων, και τις τηλεοπτικές εκπομπές, μας δίνουν μια αίσθηση πολιορκίας από την κρίση.

Έχουμε γεμίσει με πληροφορίες για το πόσες επιχειρήσεις κλείνουν, πόσοι μένουν άνεργοι, πόσα σπίτια χάνονται."Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως". Και φυσικά, με την κατάλληλη συνοδεία εικόνων. Λουκέτα σε καταστήματα, ουρές από ανθρώπους σε υπηρεσίες, άστεγων. Υπάρχει ένας ψυχολογικός συνειρμός  στην εικόνα μιας ουράς από ανθρώπους, ότι συμβαίνει κάτι κακό. Αναμνήσεις από εικόνες συσσιτίων, αναμονές σε δημόσιες υπηρεσίες, τιμωρίες, κ.α., προϊδεάζουν ότι μια ουρά ανθρώπων, δεν είναι καλό πράγμα.

Έχουμε και ένα συνεχή βομβαρδισμό από 'οικονομικές" ευκαιρίες. Αυτό θα αφορά ή ειδικές τιμές προϊόντων, ή το πως θα κάνουμε πιο οικονομική την ζωή μας. "Ευκαιρίες" για για ιδιοκατασκευές, για σπιτική παραγωγή λαχανικών και άλλων αναλώσιμων αγαθών για το σπίτι, συντήρηση αντικειμένων, είναι σε καθημερινή βάση αυτά που μαθαίνουμε. Δεν μας βοηθάνε να επιβιώσουμε, ή να ζούμε καλύτερα, αλλά να συνηθίζουμε την τρέχουσα κατάσταση!

Ενδιαφέρων είναι και η έλλειψη κάποιων ειδήσεων. Από τις κοινωνικές ενημερωτικές εκπομπές εξαφανίστηκαν δια μαγείας όλα τα νέα που αφορούν διακοπές και καλοπέραση των προνομιακά οικονομικά ατόμων. Και φυσικά συνεχίζουν να καλοπερνάνε, αλλά χωρίς να το μαθαίνει ο "απλός" κόσμος. Με άλλα λόγια, όσοι μπορούν να καλοπεράσουν, θα το κάνουν χωρίς πολύ δημοσιότητα, για να μην προκαλούν!

Μια άλλη εικόνα που μας έχουν περάσει, είναι στις ειδήσεις που αφορούν τράπεζες, επιδοτήσεις, δάνεια, και οτιδήποτε είναι σε χρηματική συναλλαγή. Μέσα στις εικόνες που μας δείχνουν, συμπεριλαμβάνεται και ένα μηχάνημα καταμέτρησης χαρτονομισμάτων, με κάποια χαρτονομίσματα. Μέχρι πρόσφατα, αυτά τα χαρτονομίσματα ήταν των 100 και 50 ευρώ. Τελευταία είναι των 10 και των 5. Το μήνυμα που μας δίνει; "Δεν υπάρχει χρήμα"!

Είναι σίγουρο ότι ο επικοινωνιακός πόλεμος θα συνεχιστεί, και με σφοδρότερους ρυθμούς. Η αντίστασή μας, είναι η πνευματική μας διαύγεια. Δύναμή μας, η ανεξάρτητη σκέψη. Και υπομονή μέχρι τις ηλιόλουστες μέρες....

Ίσος προς .... ίσως ....

Για πιό λόγο μου ζητάς ισότητα; Ξέρεις τι είναι ισότητα; Σε ενδιαφέρει να έχεις ισότητα; Δεν θυμάμαι πότε έδωσες ισότητα. Εγώ δεν είμαι ίσος με εσένα. Είμαι ένας θεός. Πως θα υποβιβάσω τον εαυτό μου δίνοντας ισότητα σε εσένα; Εγώ πετάω στον ουρανό, και εσύ σέρνεσαι στις λάσπες. Ίσως κάποια στιγμή μάθεις να στηρίζεσαι στα γόνατα, αλλά και πάλι, δεν μπορείς να κοιτάξεις εκεί που πετάω.Δεν ξέρεις τον σκοπό σου, δεν ξέρεις που πας. Κάνεις κύκλους μέσα στη λάσπη, και θέλεις να είσαι ίσος με εμένα! Αν καταφέρεις κάποια στιγμή και ανακαλύψεις τον σκοπό σου, και τον κάνεις σημαία, λάβαρο, και τον υποστηρίζεις, ίσως τότε να σταθείς στα πόδια σου. Αλλά ίσος;

Πάντα σου άρεσαν οι διακρίσεις. Εκπαιδεύτηκες και μεγάλωσες ζώντας μέσα σε διακρίσεις. Και τις λατρεύεις! Εσύ, κάνεις συνέχεια διακρίσεις. Τις ονομάζεις "οικογένεια", "κολλητοί", "φίλοι", "συνεργάτες", και όπως αλλιώς θέλεις. Ποια είναι η ισότητα που επιθυμείς; Δεν έχεις καταλάβει ότι έχεις την ίδια μοίρα με τους υπόλοιπους γύρω σου. Σέρνεστε όλοι μαζί, και ο καθένας σας απαιτεί από τον διπλανό του ίσα δικαιώματα και λιγότερες υποχρεώσεις. Θέλεις να είσαι πιο "ίσος". Χωρίς να ξέρεις σε τι όμως. Μέσα στην ζωή σου δεν έχεις πουθενά ισότητα. Όλες οι διακρίσεις που κάνεις σε κυνηγούν. Και τις απολαμβάνεις.

Είσαι εναντίον των διακρίσεων; Σε ενοχλούν οι διακρίσεις που γίνονται σε δημόσιες υπηρεσίες; Σε ενοχλούν οι διακρίσεις που γίνονται στα νυχτερινά κέντρα; Όλοι διακρίσεις δεν θέλουνε; Πως θα ένιωθες αν σου συμπεριφερθούν εκτός όχλου σε δημόσια υπηρεσία και προηγηθείς, ή σε βάλουνε σε καλό τραπέζι σε νυχτερινό κέντρο, ή αν σου παραχωρούν συνέχεια τη σειρά τους, ή αν έχεις πάντα την καλύτερη εξυπηρέτηση; Αυτή είναι η ισότητά σου. Πως θα νιώσεις ανώτερος από τους άλλους! Ε λοιπόν, δεν είσαι! Σέρνεσαι στη λάσπη και εγώ πετάω από πάνω σου. Και εσύ αναζητάς την ισότητα, που θα σε κάνει να είσαι πιο πάνω από τους άλλους. Δεν έχεις καταλάβει ότι μόνο αν δώσεις την ισότητα στους άλλους, οι άλλοι θα σε στηρίξουν για να σταματήσεις να σέρνεσαι και να σηκωθείς στα πόδια σου. Δίνοντας την ισότητα, θα ανασηκωθούν και οι γύρω σου στα γόνατά τους. Και κάποια στιγμή, μπορεί, να βρεθείτε να στηρίζεστε στα πόδια σας, όρθιοι.

Αναζητάς ισότητα, για να είσαι ένας ακόμα μέσα στο πλήθος, ή για να ξεχωρίζεις από το πλήθος; Δεν ξέρεις τον σκοπό σου, δεν ξέρεις τι θες. Την μια στιγμή ενδιαφέρεσαι για την αυριανή επιβίωση, την επόμενη στιγμή για την διασκέδαση της επόμενης εβδομάδας, και μετά για την επιβίωση του επόμενου μήνα. Δεν υπάρχουν αυτά! Εγώ σήμερα θα σε εξαφανίσω. Ή περισσότερο ή λιγότερο, οι γύρω σου έχουν τις ίδιες σκέψεις. Αυτό δεν θα έπρεπε να σε κάνει να ΄τους δώσεις ισότητα; Όχι όμως! Απαιτείς χωρίς να δίνεις. Και απαιτείς την ισότητα που σε κάνει να ξεχωρίζεις. Για αυτό και σέρνεσαι.

Αν θες ισότητα, μην διεκδικείς, μοιράσου την!

Η μάχη της Αθήνας

Πριν 2.500 χρόνια, γράφτηκε ένα από τα καλύτερα και σπουδαιότερα βιβλία στρατηγικής, "Η Τέχνη του Πολέμου". Μέσα στο πέρασμα των αιώνων, όχι μόνο έχει αποδείξει την αξία του, αλλά χρησιμοποιείται και στις επιχειρήσεις και σε διαπροσωπικά θέματα. Ένα από τα ενδιαφέροντα σημεία του έργου αυτού, είναι η κατάστρωση των σχεδίων τς μάχης. Αποκορύφωμα είναι, ότι ο καλός στρατηγός πρώτα νικάει στο σχεδιασμό, και μετά στέλνει τις δυνάμεις του στην μάχη για τα διαδικαστικά.

Εδώ και καιρό ζούμε την μάχη της Αθήνας. Συνεχείς διαδηλώσεις και ταραχές, καταστήματα κλείνουν, το πλήθος από τους επαίτες έχει αυξηθεί, τα επεισόδια μεταξύ  ακραίων ομάδων με φόντο τους παράνομους μετανάστες είναι καθημερινά, ο αριθμός των αστέγων έχει αυξηθεί, και ειδικά των ναρκομανών. Δεν είναι μυστικό όλο αυτό. Όποιος κάνει μια βόλτα από πλατεία Συντάγματος προς πλατεία Ομονοίας, και πάλι πίσω κατά τη διάρκεια της ημέρας, θα δει κάποια από αυτά. Το βράδυ θα τα δει όλα.

Η επίσημη Ελληνική Πολιτεία (ξανα)ξεκίνησε την μάχη για να δώσει το κέντρο της Αθήνας πίσω στους πολίτες με καθημερινές προσαγωγές παράνομων μεταναστών, συνεργεία του δήμου Αθηναίων να καθαρίζουν συνέχεια τους δρόμους, και συχνές περιπολίες αστυνομικών. Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα; Πιο πολλά κλειστά καταστήματα, πιο πολλοί άστεγοι στους δρόμους, πιο πολλοί ναρκομανείς παίρνουν την δόση τους στα πεζοδρόμια. Η μάχη της Αθήνας χάθηκε!

Υπάρχουν μερικά, ίσως ηλίθια, δικά μου ερωτήματα. Αν χάθηκε η μάχη της Αθήνας, τι γίνετε μετά; Ποιος ήταν ο σχεδιασμός για αυτή τη μάχη; Τι σκοπό έχουν οι ενέργειες της Πολιτείας; Ήταν όντως αυτή η μάχη της Αθήνας;

Τι γίνετε μετά; Αυτό είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Για πιο μετά...

Τι σκεφτόντουσαν αυτοί που έκαναν αυτό το σχεδιασμό; Μια πολύ καλή ερώτηση. Την επιστροφή του καταναλωτικού κοινού στο εμπορικό κέντρο; Την επιστροφή της εμπιστοσύνης των πολιτών; Την πάταξη της εγκληματικότητας; Μάλλον κάτι πήγε λάθος στο σχεδιασμό. Οι κινήσεις δείχνουν να είναι περισσότερο σπασμωδικές παρά ουσιαστικές. Και γιατί όμως;

Τι σκοπό έχουν αυτές οι ενέργειες της Πολιτείας; Ποιο το όφελος; Εντυπωσιασμό και μόνο. Είναι το γνωστό: "καθίστε για να  φαινόσαστε καθισμένοι". Ούτε καταστήματα θα ανοίξουν, ούτε νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν, ούτε η εγκληματικότητα περιορίζεται.Τα μόνα που επιτυγχάνονται είναι η συσπείρωση των ακραίων ομάδων, και αύξηση του "κύρους" της Πολιτείας στην επιβολή των αποφάσεών της. Όπως και να είναι, είναι μια σπατάλη ανθρώπινων και υλικών πόρων, χωρίς κανένα ουσιαστικό όφελος. Είμαστε πια σε έναν ευτυχισμένο κόσμο, με λυμένα όλα τα προβλήματά μας. Τα καταστήματα συνεχίζουν να κλείνουν, και οι άστεγοι πληθαίνουν. Η κατάσταση χειροτερεύει.

Είναι λοιπόν αυτή η μάχη της Αθήνας; Να σπαταλούμε δυνάμεις σε κινήσεις εντυπωσιασμού, χωρίς κάποιο ορατό αποτέλεσμα; "Καθαρίζουμε" απλά το κέντρο της Αθήνας από ότι δεν θέλουμε να βλέπουμε; Δεν καταπολεμούμε τη μάστιγα των ναρκωτικών, την μεταφέρουμε αλλού. Μπήκαμε στη μάχη, όλοι μας, χωρίς να ξέρουμε που πάμε και τι κάνουμε; Μήπως η μάχη της Αθήνας έχει κερδηθεί, από αυτούς που πραγματικά την έχουν σχεδιάσει; Μήπως όλα αυτά να είναι μόνο αυτά που μας επιτρέπουν να δούμε;

Και ξανά, τι γίνεται μετά; Αναπτυξιακοί νόμοι. Εμπορικοί χώροι που δεν τους θέλει κανένας αυτή τη στιγμή, αλλά με το κέντρο της Αθήνας να "καθαρίζει" δημιουργούνται νέες ευκαιρίες. Με νέους αναπτυξιακούς νόμους, που θα χρησιμοποιήσουν και επενδυτικά κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα έχουμε την επόμενη χρυσή εποχή των κατασκευαστικών εταιριών. Εμπορικά κέντρα και γραφεία, θα φτιαχτούν σε Σταδίου και Πειραιώς, γύρω από την πλατεία Ομονοίας.

Και εμείς θα απολαμβάνουμε την νέα, καθαρή Αθήνα, μετά την "κερδισμένη" μάχη, για να την ξαναπάρουμε...

Συμπτώσεις και κακές σκέψεις....

Πάντα υπήρχαν, και θα υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας. Οι πρώτες θεωρίες συνωμοσίας, θα ήταν φήμες για τους κυβερνήτες ή άρχοντες μιας περιοχής. Άλλωστε, από την στιγμή που δεν επιβεβαιώνονται με αποδείξεις, και κάθε διάψευση τις δυναμώνει, είναι ακριβώς αυτό. Φήμες.

Αυτό που τις κάνει όμως τόσο δελεαστικές, είναι ότι στηρίζονται πάνω σε πραγματικά γεγονότα, τα οποία συνδυάζονται μεταξύ τους, και παρουσιάζονται σαν γεγονός. Το αποτέλεσμα είναι ένα πιστευτό σενάριο, το οποίο μπορεί να είναι και ιδιαίτερα δελεαστικό ανάλογα της εποχής, αλλά και τα πιστεύω του ατόμου που το ακούει.

Δεκέμβριος 2008. Μετά την απατηλή λάμψη των ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έχουν συσσωρευτεί πολλές εντάσεις. Η οικονομική κατάσταση έχει αρχίσει να δείχνει ότι θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρή. Μια παρέα εφήβων περπατάει στην περιοχή των Εξαρχείων. Κάποια στιγμή, συναντιούνται με δύο ειδικούς φρουρούς, και διαπληκτίζονται μαζί τους. Ο ένας ειδικός φρουρός πυροβολεί και σκοτώνει τον ένα έφηβο. Ακολουθούν ημέρες χάους στην Αθήνα. Διαδηλώσεις και φασαρίες σε γενικευμένα επεισόδια. Τα εργατικά συνδικάτα συμπορεύονται με τους μαθητές και τους φοιτητές και το όλο θέμα γιγαντώνεται. μετά από ημέρες συγκρούσεων, οι ταραχές ηρεμούν, η ένταση όμως απλά καλύπτεται και περιμένει.

Μάιος 2009. Μετά την εξάμηνη "ανακωχή", διαδηλωτές και αστυνομία ετοιμάζονται για την μεγάλη συμπλοκή. Προσωπική απορία της στιγμής, είναι για πιο λόγο δεν θα καεί η Αθήνα. Η διαδήλωση είναι από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει, και αρχίζουν τα επεισόδια. Στην Σταδίου ρίχνονται βόμβες μολότωφ στην τράπεζα MARFIN EGNATIA. Από την φωτιά σκοτώνονται τρεις άνθρωποι. Οι διαδηλώσεις σταματάνε, η ένταση απορροφάται από τον κόσμο.

Μάιος 2011. Η οικονομική κρίση έχει πατήσει για τα καλά στην Ελλάδα, αλλά και στον νότο της Ευρώπης. Οι Ισπανοί είναι οι πρώτοι που αντιδρούν, και σύντομα εμφανίζονται και στην Ελλάδα, οι "Αγανακτισμένοι". Δυστυχώς για τα λαϊκά κόμματα, και της αντιπολίτευσης, η πλειονότητα των διαμαρτυρόμενων δεν έχει κομματική ταυτότητα, αλλά μόνο πολιτική. Η αντιπολίτευση προσπαθεί να μετατρέψει την αντίδραση προς όφελός της, αλλά δεν τα καταφέρνουν.

Ιούλιος 2011. Διαδηλώσεις οργανωμένες από συνδικάτα και πολιτικά κόμματα γίνονται και προσπαθούν να μαζέψουν ότι μπορούν από τους Αγανακτισμένους. Φασαρίες για άλλη μια φορά και ένας διαδηλωτής σκοτώνεται. Οι Αγανακτισμένοι διαλύονται και ένα μέρος τους μοιράζεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Φεβρουάριος 2012. Διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Πάλι βόμβες μολότωφ στην Σταδίου, στο ίδιο κτίριο με την, ακόμα, καμμένη τράπεζα MARFIN EGNATIA. Το κτήριο καταστρέφεται. Παραδόξως, σε διπλανά κτήρια δεν ρίχτηκε ούτε πέτρα.

Οι νεκροί, δεν είναι νεκροί. είναι πολιτικά και οικονομικά εργαλεία ελέγχου του πλήθους και δημιουργίας οικονομικών ευκαιριών. Με κάθε νεκρό, κέρδιζε και η εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Και δημιουργούνται και καινούργιοι χώροι αστικής και οικονομικής ανάπτυξης. Θεωρίες συνωμοσίας; Ναι. Αλλά μας δίνουν τις ευκαιρίες για να τις δημιουργήσουμε. Αυτές είναι οι δικές μου....

Σταγόνα - σταγόνα

Μόνο μία σκέψη στο μυαλό μου. "Αναρωτιέμαι ποιός είπε ότι η λεπίδα είναι κρύα". Ζεστή. Κοφτερή. Βασανιστική. Χαϊδεύει το πρόσωπό μου. Γιατί; Και η επόμενη σκέψη; "Πως κατάντησα εδώ;".

Η αίσθηση του αίματος να τρέχει στο πρόσωπό μου. Το νιώθω στα χείλη. Νιώθω τη γεύση του σιδήρου. Ο πόνος από το κόψιμο είναι στη μύτη. Οξύς. "Θα σταματήσει αυτό;" Και το κεφάλι μου πάει να σπάσει.

Τοκ, τοκ, τοκ. Τι εκνευριστικός ήχος.

Εχθές! Εχθές το απόγευμα, μου έκαναν γιορτή στο γραφείο. Η προαγωγή μου. Επιτέλους! Και αύξηση. Και το άξιζα! Όλοι οι κόποι μου, όλα τα ξενύχτια, οι προσπάθειες μου, βρήκαν επιτέλους ανταπόκριση. Ακόμα και οι εχθροί μου υποχρεώθηκαν να πανηγυρίσουν. Μέχρι και σαμπάνια ανοίξανε. Και όλοι θέλανε να πάρουν μέρος στη γιορτή. Η λεπίδα χαϊδεύει το μάγουλό μου. Πότε θα σταματήσει αυτό το μαρτύριο; Ήπιαμε πολύ εχθές. Μέχρι τι ώρα μείναμε στο γραφείο; Ποιοί είχαμε μείνει στο γραφείο; Τσούξιμο από κόψιμο. Πάλι. Δεν μπορώ να δω καλά. Πολλοί ατμοί και τα μάτια μου πονάνε. Δεν μπορώ να τα κρατήσω ανοιχτά. Τσούξιμο. Κόψιμο. Τοκ, τοκ.

Ο Γιώργος από το λογιστήριο είχε μείνει σίγουρα. Γνωστός για την φιλία του προς τα σκωτσέζικα μπουκάλια. Και ο Παναγιώτης και η Καίτη από τις πωλήσεις. φυσικά και η Μαρία. Να φροντίζει την προστατευόμενή της Καίτη. Φύγανε μαζί; Και πότε; Μήπως η Καίτη έφυγε με τον Παναγιώτη; Δεν θυμάμαι ποιοί μείναμε μέχρι τέλος. Οι ατμοί! Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω από τη μύτη. Μαζί με το Γιώργο ήταν και η Ελευθερία. Πάντα κοντά στον προϊστάμενό της. και πάντα με στενή φούστα και τα 15ποντα της. Τις έχει σαν φετίχ, όλοι το έχουν καταλάβει στην εταιρία. Άλλωστε όλοι έχουμε κάποιο. Η Κατερίνα από την γραμματεία; Δεν με χωνεύει, αλλά είχε μείνει. Για λίγο υποχρεωτικά τουλάχιστον.

Ένα ακόμα χάδι της λεπίδας. Στο λαιμό. Όχι, δεν ανασαίνω! Όχι, δεν κουνιέμαι! Όχι, δεν φοβάμαι! Νιώθω τη γραμμή του αίματος να κατεβαίνει το λαιμό μου. Τρέχει.... τι ώρα ξεκίνησε η γιορτή; Μαζεύτηκαν όλοι κατά τις πεντέμισι. Δεν μπορώ να θυμηθώ καλά. Το κεφάλι μου. Κόψιμο. Λαιμός. Το αίμα τρέχει! Ήξερα για την προαγωγή, ήξερα και για τη γιορτή. Για αυτό είχα φορέσει και το νέο μου κουστούμι. Ανοιχτό γκρι, που αρέσει και στην Ελευθερία. Η Ελευθερία με την στενή μπλε φούστα της και το άσπρο πουκάμισο. Με τα λιγοστά κουμπιά του και τα μετρημένα ανοιχτά. Με ένα ακόμα ανοιχτό κουμπί και θα είχε βγει όλο το στήθος της έξω. Και φυσικά τα ψηλοτάκουνα χρυσά της πέδιλα. Φετίχ. Ελευθερία! Το αυτί μου! Όχι το αυτί!!!! Το αίμα πάει προς το πίσω μέρος του λαιμού. Θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο; Τοκ, τοκ, τοκ.

ο Νίκος και ο Κώστας είχαν παραμείνει. Για έξυπνοι πωλητές, είναι παράξενο που δεν έχουν καταλάβει τη σχέση της Καίτης με τη Μαρία. Και ανταγωνίζονται συνέχεια μεταξύ τους. Σαν να κάνουν διαγωνισμό για το ποιός θα σπάσει πιο γρήγορα τα μούτρα του για την Καίτη. Φαίνεται να ξέρουν πολύ καλά για το πως να πείσουν κάποιον να αγοράσει γάζες και επιδέσμους, καθώς και να καταλάβουν τις τάσεις της αγοράς, αλλά δεν έχουν ιδέα για το πως να αναγνωρίσουν την απόρριψη, και το διαφορετικό ενδιαφέρων μιας γυναίκας. Οι ατμοί. Τα μάτια μου. Η λεπίδα με χαϊδεύει.

Η Καίτη με τη Μαρία έφυγαν μαζί. Θυμήθηκα. Νομίζω. Κατά τις δέκα. Η Τόνια από το marketing κατάφερε να μου ρίξει ποτό στο σακάκι μου, και το έβγαλα. Κάπου εκεί έφυγαν οι δυο τους. Και ο Νίκος και ο Κώστας, τα δύο σαΐνια, για άλλη μια φορά δεν κατάλαβαν τίποτα. Αλλά η Καίτη και η Μαρία δεν έφυγαν με το αυτοκίνητο της Μαρίας. Πρέπει να κάλεσαν ταξί. Είχε πιεί η Μαρία; Γιατί δεν οδήγησε η Καίτη; Και μετά; Μείναμε μέχρι τις έντεκα. Μετά στο μπαρ της γωνίας. Το "μαγαζί μας". Πόσα απογεύματα και βράδια έχουμε περάσει για να εκτονώσουμε την ένταση της δουλειάς! Πόσοι πήγαμε όμως; Πόσοι άλλοι ήρθανε στην παρέα μας;

Το μάγουλό μου! Το αίμα κύλησε στο στόμα μου. Μέχρι πριν 2 χρόνια συντηρούσα ένα μικρό, συμπαθητικό για εμένα, μουσάκι. Όχι μεγάλο, και με κοντή τρίχα. Όμως δεν άρεσε στην Άννα. Την ενοχλούσε την Άννα το μουσάκι. Την τρυφερή της επιδερμίδα. Και το ξύρισα. Της άρεσε. Και η νέα μου εμφάνιση και η αίσθηση στο δέρμα της, αλλά και η χειρονομία. Δήλωσα έτοιμος για δέσμευση. Ήμασταν ένα μαζί. Και οι δυο μαζί θα κάναμε παραχωρήσεις για να προχωρήσουμε. Όπως άλλαξε και η Άννα το χρώμα των μαλλιών της από μελαχρινό στο έντονο κόκκινο, που μου αρέσει. Αλλά άρεσε και στον Μανώλη, τον προϊστάμενό της. Δεν είχα το κύρος του, ή τα χρήματά του. Η Άννα δελεάστηκε και απομακρύνθηκε από εμένα. Και μετά η δύσκολη επαναδιεκδίκησή της. Αλλά τότε εμφανίστηκε και η Ελευθερία στην εταιρία. Και η Άννα έγινε παρελθόν. Τοκ, τοκ, τοκ. Αυτός ο ήχος!

Ποτέ δεν μου άρεσε η γεύση του αίματος, αλλά και η όψη του. Όταν μικρό παιδί χτύπαγα και έτρεχε αίμα, πάντα ανακατευόμουν. Το αίμα μου, που είναι η ζωή μου, δεν ήθελα να το βλέπω ή να το αισθάνομαι, ή να το γεύομαι. Και τώρα είναι στα χείλη μου, είναι στο στόμα μου, είναι στο πρόσωπό μου! Στη γλώσσα μου! Ο Μιχάλης, ο μπάρμαν, μας πρόσφερε πολλά σφηνάκια. Κάποια δικής του έμπνευσης. Άλλωστε καιρό τώρα δοκιμάζαμε τις ιδέες του. Ειδικά όταν είναι και η Ελευθερία στην παρέα. Ήταν και ο Μάνος μαζί. Κάθε Τετάρτη είναι η βραδιά του. Μένει μέχρι αργά στο τυπογραφείο του και έρχεται για να πάρει την «ηρεμιστική του δόση». Ένα σφηνάκι κίτρινη τεκίλα, και μια ακόμα σε χαμηλό ποτήρι χωρίς πάγο. Χτες όμως πήρε παραπάνω δόσεις τεκίλας. Πως έφυγε; Πότε έφυγε; Και οι δυο ξανθοί μαυρισμένοι τύποι; Νοέμβρη και με τροπικό χρώμα; Τι μπέρδεμα είχαμε γίνει…. Η γεύση του αίματος στην γλώσσα μου!!!!

Είναι φορές που θα ήθελα την Άννα δίπλα μου. Όπως χτες. Για να χαρούμε μαζί και να δει ότι πράγματι αξίζω. Τότε θα μπορούσα να την χωρίσω άνετα! Γλυκιά εκδίκηση. Κακές σκέψεις, σε λάθος στιγμή. Πάλι τσούξιμο στο μάγουλό μου. Τέλειωνε πια! Οι τοίχοι του μπαρ με τις ασπρόμαυρες αφίσες από τη δεκαετία του ’50 φαντάζουν εφιαλτικές τώρα. Γιατί αφίσες της Αθήνας από αυτή την δεκαετία; Και μάλιστα, εικόνες όχι από το κέντρο της Αθήνας αλλά από τα προάστια. Το κεφάλι μου πονάει! Τα μάτια μου τσούζουν. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Δεν μπορώ να δω. Τοκ, τοκ, τοκ.

Και ήταν βραδιά επιτυχίας. Βραδιά τροπαίων. Μετά από 4 μήνες κυνήγι, η Ελευθερία έγινε δική μου! Και ήταν καλύτερα από ότι φανταζόμουν! Το δέρμα της, η μυρωδιά της, τα χείλη της, το σώμα της. Το αίμα μου τρέχει πάλι στο μάγουλο. Τόσα κοψίματα, τόσος πόνος… Τι ώρα έφυγε η Ελευθερία; Δεν κατάλαβα. Γυναίκα τρόπαιο, με κάθε σοβινιστική έννοια, και το χαίρομαι. Τα χρυσά της πέδιλα τα έβγαλε; Δεν νομίζω. Πρέπει να τα φόραγε γιατί νομίζω ότι κάποια στιγμή τα ένιωσα στα πλευρά μου. Ελευθερία. Αίμα τρέχει στο λαιμό μου. Τώρα τι; Ποια ήταν η στιγμή που αλλάξανε όλα; Πως παρασύρθηκα; Γιατί; Όχι, το ξέρω το γιατί. Ήμουν χαρούμενος. Τα ήθελα όλα, τα είχα όλα. Και; Και το αίμα κυλάει. Γιατί κατάντησα έτσι;

Η λύτρωση; Κρύο νερό! Ναι, και άλλο. Και άλλο! Τα μάτια μου. Οι ατμοί διαλύονται. Επιτέλους θα καθαρίσουν. Καθρέπτης. Αυτός είμαι εγώ; Ποτέ ξανά ξύρισμα μετά από μεθύσι..

Τοξότης - εγώ....

Έχει μόλις ξεπεζέψει από το μηχανάκι του ή κατέβει από το τζιπ του και στρώθηκε δίπλα σας. Η εμφάνιση του και η συμπεριφορά του είναι ανέμελες. Κάποια χαρακτηριστικά πάνω του σας κάνουν να σκεφτείτε ότι είναι ξένος αλλά το βιβλίο που διαβάζει είναι Ελληνικό. Που και που του ξεφεύγουν κάτι γελάκια. Επιτέλους, να ένας απροσποίητος, ευδιάθετος και χαρούμενος, τύπος που θα θέλατε να γνωρίσετε για να σας φτιάξει το καλοκαίρι σας ! Ανοίξτε του κουβέντα απλά και αυθόρμητα, σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Το μυστικό με τον Τοξότη είναι να νιώθει πάντα ελεύθερος. Αν αισθανθεί ότι τον περιορίζουν ή τον δεσμεύουν θα το βάλει στα πόδια ! Δώστε του την εντύπωση ότι για σας η ανεξαρτησία σας είναι ύψιστο αγαθό και θα ενθουσιαστεί ! Θα έρθει κοντά σας για να σας πει κάποιο ανέκδοτο ή για να σας μιλήσει για τα ταξίδια του. Κάποια στιγμή ίσως πάει και σε πιο προχωρημένα θέματα, όπως στο νόημα της ζωής, το Σύμπαν κ.λ.π. Ο Τοξότης κρύβει μέσα του έναν φιλόσοφο. Κοντά του θα μάθετε πολλά και πέρα από ταίρι σας μπορεί να γίνει και πνευματικός οδηγός σας. Είναι φυσιολάτρης γι' αυτό ετοιμαστείτε να επισκεφτείτε μαζί του φαράγγια, διάσελα, ερημονήσια, να κοιμηθείτε σε σκηνές κ.λ.π. Είναι καλοπροαίρετος και δεν κολλάει σε λεπτομέρειες. Από την άλλη, επειδή είναι πληθωρικός και βιαστικός μπορεί κάποια στιγμή να σας πληγώσει χωρίς να το πάρει χαμπάρι. Στον έρωτα, σαν ζώδιο της φωτιάς που είναι μπορεί να γίνει θερμός εραστής, χωρίς να είναι το σεξ αυτοσκοπός γι' αυτόν. Μέσα στη μεγάλη σας έξαψη, για παράδειγμα, μπορεί να τον νιώσετε ξαφνικά να αποστασιοποιείται και να αρχίσει να συλλογίζεται κάποια ιδέα που του κατέβηκε εκείνη τη στιγμή στο μυαλό !