celebritoμάζωξη....

Είμαστε μια μικρή χώρα, Και από άποψη έκτασης, και από άποψη πληθυσμού, και από άποψη οικονομικών. Λόγω της "μικρής" Ελλάδας, η τάση που παρατηρείται για εργασία στον τομέα των υπηρεσιών. Και η ψυχαγωγία είναι το υπόδειγμά τους
.
Στρατός από άτομα που αναζητούν την δημοσιότητα και την αναγνωρισιμότητα. Κάθε χρόνο προσθέτονται και άλλοι, χωρίς όμως να έχουν αποσυρθεί πιο παλιοί. Τα "15 λεπτά" του Andy Warhol, έγιναν 15 αιώνες για τους αναζητητές της ελληνικής αναγνώρισης. Οι παλιοί ενοχλούνται με την έλευση των πολλών νέων, και οι νέοι με την παραμονή και την επιμονή των παλιών.

Για τη στήριξη, και συντήρησή τους, υπάρχει ολόκληρος μηχανισμός μέσων μαζικής επικοινωνίας στη διάθεσή τους. Ο βομβαρδισμός μας με ειδήσεις τους είναι διαρκής. Και ανάλογα το μέσο, αλλά και την ιδιοκτήτρια εταιρία, έχουμε και "εξειδίκευση" προς το είδος και το πρόσωπό τους. Το βασικό βέβαια είναι η "εικόνα". Χωρίς εικόνα, δεν έχουμε είδηση. Και σε όλο αυτό το σύστημα έχουμε και την μόδα να το στηρίζει, αλλά και να στηρίζεται από αυτό.

Η μανία της αναγνωρισιμότητας δεν τελειώνει εύκολα. Η επίθεση των μέσων είναι συνεχής. Όμως η απάντηση και αντιμετώπισή τους είναι πολλή απλή. Η άγνοια. Εάν δεν ενδιαφερόμαστε εμείς για αυτούς, δεν υπάρχουν. Όσο τους αγνοούμε τόσο πιο "αόρατοι" γίνονται, τόσο πιο καλά ζούμε. Γιατί να ζούμε τις ζωές άλλων και όχι την δική μας; Γιατί να έχουμε άλλους για ινδάλματα και όχι τους εαυτούς μας; Αν θέλουμε να γίνουμε κάτι άλλο, να γίνουμε ως προς τους εαυτούς μας, και όχι ως προς τους άλλους.

Η αξία που τους δίνουμε τους κάνει αναγνωρίσιμους. Γιατί να τους την δίνουμε λοιπόν;