Μην με εγκαταλείπεις….

Περπατάς σε ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας ένα βράδυ. Έχει νυχτώσει και κάνει κρύο. Βιάζεσαι να γυρίσεις στη ζεστασιά του σπιτιού σου. Κάπου μπροστά σου βλέπεις ένα άτομο μέσα στη μέση του δρόμου, λίγο σκυμμένο, να έχει τεντώσει το χέρι του. Ζητάει ελεημοσύνη, βοήθεια. Η αντίδρασή σου, περπατάς πιο γρήγορα, και προσπαθείς να μην περάσεις από κοντά του. Κάνει ένα βήμα προς εσένα και σου μιλάει. «Σας παρακαλώ, 20 λεπτά μόνο. Έχω να φάω δυο μέρες». Δεν ακούς, και προχωράς πιο γρήγορα. «Δεν έχω που να κοιμηθώ. Μην με εγκαταλείπεις.»

Είσαι στο σπίτι με την σύντροφό σου. Πάλι καυγάδες γιατί κάτι θέλει. Όλο θέλει. Για αυτό δουλεύεις πολλές ώρες άλλωστε. Και συνέχεια γκρινιάζει. Τόσα χρόνια πια, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Εσύ έχεις αλλάξει. Έχεις μάθει πλέον να μην ακούς. Και τι να σου πει πια; Όλο τα ίδια λέει. «Δεν επικοινωνούμε! Τι γίνεται με τη σχέση μας;» Έχει και ποδόσφαιρο σήμερα. Μήπως είναι καλύτερα να το δω έξω με τα παιδιά; Μετά στο κρεβάτι, ξαπλώνεις στη μια μεριά, και της γυρίζεις την πλάτη. Ένα ξερό «καληνύχτα» από εσένα και ετοιμάζεσαι να κοιμηθείς. Πριν σε πάρει ο ύπνος ακούς «Μην μου γυρνάς την πλάτη. Μην με εγκαταλείπεις.»

Είναι πρωί Κυριακής, και είναι ημέρα χαλάρωσης. Έχεις απλωθεί στον καναπέ σου, με την τηλεόραση στα αθλητικά και διαβάζεις ένα περιοδικό. Επιτέλους θα χαλαρώσεις από μια κουραστική εβδομάδα. Ο καφές δίπλα σου όπως ακριβώς σου αρέσει. Εμφανίζεται η κόρη σου με την κούκλα της. «Να παίξουμε και εμείς μαζί σου; Έχω καινούργιο παιχνίδι με την κούκλα μου.» Την κοιτάς λίγο άγρια, και στην καλύτερη περίπτωση θα πεις ένα ξερό «όχι». Ανεβάζεις τον ήχο στην τηλεόραση, και αλλάζεις σελίδα στο περιοδικό. Η κόρη σου δακρύζει και σε κοιτάζει. «Δεν με αγαπάς πια; Μην με εγκαταλείπεις.»

Κάθε φορά που εγκαταλείπουμε κάποιον ή κάτι, εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας. Αποξενωνόμαστε από όλους και όλα. Για να μην βλέπουμε τι γίνεται στους δρόμους γύρω μας, σταματήσαμε να περπατάμε και παραδώσαμε τους δρόμους στην καταστροφή. Για να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις στο σπίτι, δουλεύουμε πολλές ώρες και έχουμε χάσει κάθε επικοινωνία. Για να μην μας ενοχλούν τα παιδιά, τους παίρνουμε παιχνίδια, και τα αφήνουμε σε παιδότοπους, μακριά από εμάς.

Έχουμε εγκαταλείψει τους εαυτούς μας, και μας εγκαταλείπει και αυτός. Σύντομα, θα βρεθούμε οι ίδιοι να παρακαλάμε κάποιους άλλους να μην μας εγκαταλείψουν. Ποιος ξέρει. Ίσως ήδη να μας έχουν εγκαταλείψει….