Είμαστε επιλεκτικά πλάσματα. Σε οτιδήποτε και αν κάνουμε, έχουμε τις προτιμήσεις μας, και κάνουμε τις επιλογές μας. Από το πως θέλουμε το ντύσιμό μας, μέχρι τι κάνουμε και πως ζούμε την ζωή μας. Πολλές φορές, θεωρούμε ότι δεν μας αφήνουν να ζήσουμε την ζωή μας όπως θέλουμε, σύμφωνα με τις επιλογές μας. Η ζωή μας όμως, είναι χιλιάδες μικρές επιλογές, που δεν καταλαβαίνουμε ο,τι τις κάνουμε.
Αποφασίζουμε και επιλέγουμε τι ώρα θα ξυπνήσουμε, τι διαδρομή θα ακολουθήσουμε για τη δουλειά μας, τι θα φάμε, σε ποιους θα μιλήσουμε, τι θα πούμε. Όλα αυτά είναι επιλογές μας, και ορίζουν τους εαυτούς μας. Το παρόν και το μέλλον μας. Επιλέγουμε τι είδος άνθρωποι θα είμαστε και ποιες είναι οι προτεραιότητες μας. Η μεγαλύτερη επιλογή μας όμως, είναι το πως κοιτάμε τον κόσμο, γιατί όπως κοιτάμε, σκεφτόμαστε. Κοιτάμε μπροστά μας τον κόσμο, και επιλέγουμε τα κομμάτια του κόσμου που βλέπουμε. Γιατί ναι, κοιτάμε όλο τον κόσμο, αλλά βλέπουμε ότι επιλέγουμε. ότι μας αρέσει, ότι μας εξυπηρετεί.
Μια εικόνα, θα την περιγράψουν 2 άνθρωποι διαφορετικά. Όχι μόνο στον τρόπο περιγραφής, αλλά και στο τι βλέπουν σε αυτή την εικόνα. Είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας, και λειτουργούμε διαφορετικά. Και μέσα σε αυτές τις επιλογές, είναι και η ενημέρωσή μας. Οι οραματιστές του διαδικτύου, ονειρεύτηκαν έναν κόσμο που οι πληροφορίες θα έρεαν ανενόχλητες, και σε χρόνο μηδέν θα τις μαθαίναμε. Θα ενημερωνόμασταν από κάθε πηγή, και θα είχαμε συνολική άποψη για κάθε θέμα. Ουτοπία. οι πληροφορίες είναι κατευθυνόμενες και ελεγχόμενες, η ποσότητα τους τόσο μεγάλη που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από ένα άνθρωπο, και η ελπίδα των οραματιστών για συνολική ενημέρωση χάθηκε λόγω της επιλογής ενημέρωσης από περιθωριακά στοιχεία ενημέρωσης.
Κοιτάμε, ενημερωνόμαστε, αλλά δεν βλέπουμε, δεν κατανοούμε. Αν οι πληροφορίες που μας περιβάλουν είναι σαν μια υπέρ-ταχεία 8 λωρίδων, κοιτάμε μόνο την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε 2 λωρίδες, και αυτό που βλέπουμε είναι τα κενά της γραμμής. Τι καταλαβαίνουμε για τον κόσμο, το περιβάλλον, για τους ανθρώπους; Βλέπουμε μόνο τα κενά μιας διαχωριστικής γραμμής.
Η κατανόησή μας περιορίζεται σε αυτά που βλέπουμε. Σαν αρπακτικά που είμαστε, δίνουμε μεγαλύτερο βάρος στην όρασή μας. Και φροντίζουμε να βάζουμε παρωπίδες. Και οι παρωπίδες αυτές, μας δημιουργούν ένα μικρόκοσμο ασφαλείας. Δεν βλέπουμε παραπέρα, γιατί έχουμε αποκλείσει όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ο κάθε ένας μας είναι μέσα σε μια φυσαλίδα, ένα κουκούλι, κοιτάμε τα τοιχώματά, και βλέπουμε την αντανάκλαση του εαυτού μας.
Για να γίνεις πεταλούδα και να πετάξουμε, πρέπει να σπάσουμε το κουκούλι, τη φυσαλίδα. Χρειάζεται να δούμε πέρα από τις παρωπίδες μας. Να δούμε τον κόσμο τον κόσμο και όχι να κοιτάμε.....
Αποφασίζουμε και επιλέγουμε τι ώρα θα ξυπνήσουμε, τι διαδρομή θα ακολουθήσουμε για τη δουλειά μας, τι θα φάμε, σε ποιους θα μιλήσουμε, τι θα πούμε. Όλα αυτά είναι επιλογές μας, και ορίζουν τους εαυτούς μας. Το παρόν και το μέλλον μας. Επιλέγουμε τι είδος άνθρωποι θα είμαστε και ποιες είναι οι προτεραιότητες μας. Η μεγαλύτερη επιλογή μας όμως, είναι το πως κοιτάμε τον κόσμο, γιατί όπως κοιτάμε, σκεφτόμαστε. Κοιτάμε μπροστά μας τον κόσμο, και επιλέγουμε τα κομμάτια του κόσμου που βλέπουμε. Γιατί ναι, κοιτάμε όλο τον κόσμο, αλλά βλέπουμε ότι επιλέγουμε. ότι μας αρέσει, ότι μας εξυπηρετεί.
Μια εικόνα, θα την περιγράψουν 2 άνθρωποι διαφορετικά. Όχι μόνο στον τρόπο περιγραφής, αλλά και στο τι βλέπουν σε αυτή την εικόνα. Είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας, και λειτουργούμε διαφορετικά. Και μέσα σε αυτές τις επιλογές, είναι και η ενημέρωσή μας. Οι οραματιστές του διαδικτύου, ονειρεύτηκαν έναν κόσμο που οι πληροφορίες θα έρεαν ανενόχλητες, και σε χρόνο μηδέν θα τις μαθαίναμε. Θα ενημερωνόμασταν από κάθε πηγή, και θα είχαμε συνολική άποψη για κάθε θέμα. Ουτοπία. οι πληροφορίες είναι κατευθυνόμενες και ελεγχόμενες, η ποσότητα τους τόσο μεγάλη που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από ένα άνθρωπο, και η ελπίδα των οραματιστών για συνολική ενημέρωση χάθηκε λόγω της επιλογής ενημέρωσης από περιθωριακά στοιχεία ενημέρωσης.
Κοιτάμε, ενημερωνόμαστε, αλλά δεν βλέπουμε, δεν κατανοούμε. Αν οι πληροφορίες που μας περιβάλουν είναι σαν μια υπέρ-ταχεία 8 λωρίδων, κοιτάμε μόνο την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε 2 λωρίδες, και αυτό που βλέπουμε είναι τα κενά της γραμμής. Τι καταλαβαίνουμε για τον κόσμο, το περιβάλλον, για τους ανθρώπους; Βλέπουμε μόνο τα κενά μιας διαχωριστικής γραμμής.
Η κατανόησή μας περιορίζεται σε αυτά που βλέπουμε. Σαν αρπακτικά που είμαστε, δίνουμε μεγαλύτερο βάρος στην όρασή μας. Και φροντίζουμε να βάζουμε παρωπίδες. Και οι παρωπίδες αυτές, μας δημιουργούν ένα μικρόκοσμο ασφαλείας. Δεν βλέπουμε παραπέρα, γιατί έχουμε αποκλείσει όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ο κάθε ένας μας είναι μέσα σε μια φυσαλίδα, ένα κουκούλι, κοιτάμε τα τοιχώματά, και βλέπουμε την αντανάκλαση του εαυτού μας.
Για να γίνεις πεταλούδα και να πετάξουμε, πρέπει να σπάσουμε το κουκούλι, τη φυσαλίδα. Χρειάζεται να δούμε πέρα από τις παρωπίδες μας. Να δούμε τον κόσμο τον κόσμο και όχι να κοιτάμε.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου