"Γούστα είπε ο πίθηκος και έφαγε το σαπούνι"
Όταν το είχα διαβάσει πρώτη φόρα αυτό, δεν είχα κλείσει τα 18. Είναι από τις στιγμές, που νιώθεις να αλλάζει όλος ο κόσμος. Η κατανόηση της διαφορετικότητας του ατόμου. Και τι είναι ένα άτομο; Η ταμπέλα του; Έλληνας, Τούρκος, Νιγηριανός, Γερμανός, λευκός, μαύρος, κίτρινος, χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής, άντρας, γυναίκα, τρανς....
Γίνονται πολλές συζητήσεις και διαμάχες πάνω στα δικαιώματα του ανθρώπου. Η πολιτική των διακρίσεων, είναι παντού παρούσα. Οι υπέρμαχοι πολιτικοί της ισότητας, λένε συνέχεια να ανεχόμαστε τους "διαφορετικούς" άλλους. Είναι η λύση τους για την Ισότητα. Η ανοχή όμως, είναι άλλη μια μορφή τοποθέτησης συνόρων ανάμεσα στους ανθρώπους. Ανοχή είναι να αγνοούμε όσους δεν μας αρέσουν, χωρίς να είμαστε επιθετικοί εναντίον τους, αλλά και χωρίς να είμαστε ανθρώπινοι όμως απέναντί τους. Ανεχόμαστε τους άλλους όπως ανεχόμαστε τα ποντίκια, τις κατσαρίδες, τα έντομα. Ότι ενοχλητικό δεν μπορούμε να εξοντώσουμε.
Η αποδοχή όμως; Αποδέχομαι τον άλλο σαν άνθρωπο, ότι ταμπέλα και αν κουβαλάει. Έχει τα ίδια δικαιώματα με εμένα. Έχει τις ελπίδες του, τα όνειρά του, τους φόβους του. Όλα αυτά τον κάνουν ίδιο με εμένα. Και εσένα. Το ότι έχει διαφορετικά όνειρα ή φόβους, τον κάνουν τόσο διαφορετικό; Τον κάνουν εχθρό; Ποιο μέλος της οικογένειάς σου θα διώξεις γιατί σκέφτεται κάτι διαφορετικό με εσένα; Αποδέχομαι τον άλλο σημαίνει ο,τι ότι και αν πιστεύει, από όπου και αν είναι, όπως και να είναι, ότι και να θέλει, δεν θα τον δω σαν εχθρό, αλλά σαν συνάνθρωπο.
Αποδέχομαι τον άλλο, ακόμα και αν αυτό το οποίο θέλει να κάνει, δεν είναι της αρεσκείας μου. Αν οι προτιμήσεις του είναι διαφορετικές από τι δικές μου, τον αποδέχομαι. Γιατί εγώ είμαι διαφορετικός για αυτόν. Δεν έχει σημασία με ποιο τρόπο είναι κάποιος διαφορετικός. Όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στο διαφορετικό. Άλλωστε, το "σωστό" και το "λάθος", είναι τόσο υποκειμενικά για τον καθένα μας. Δεν θα ήταν πολύ μονότονο να ήμασταν όλοι ίδιοι;
Όταν το είχα διαβάσει πρώτη φόρα αυτό, δεν είχα κλείσει τα 18. Είναι από τις στιγμές, που νιώθεις να αλλάζει όλος ο κόσμος. Η κατανόηση της διαφορετικότητας του ατόμου. Και τι είναι ένα άτομο; Η ταμπέλα του; Έλληνας, Τούρκος, Νιγηριανός, Γερμανός, λευκός, μαύρος, κίτρινος, χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής, άντρας, γυναίκα, τρανς....
Γίνονται πολλές συζητήσεις και διαμάχες πάνω στα δικαιώματα του ανθρώπου. Η πολιτική των διακρίσεων, είναι παντού παρούσα. Οι υπέρμαχοι πολιτικοί της ισότητας, λένε συνέχεια να ανεχόμαστε τους "διαφορετικούς" άλλους. Είναι η λύση τους για την Ισότητα. Η ανοχή όμως, είναι άλλη μια μορφή τοποθέτησης συνόρων ανάμεσα στους ανθρώπους. Ανοχή είναι να αγνοούμε όσους δεν μας αρέσουν, χωρίς να είμαστε επιθετικοί εναντίον τους, αλλά και χωρίς να είμαστε ανθρώπινοι όμως απέναντί τους. Ανεχόμαστε τους άλλους όπως ανεχόμαστε τα ποντίκια, τις κατσαρίδες, τα έντομα. Ότι ενοχλητικό δεν μπορούμε να εξοντώσουμε.
Η αποδοχή όμως; Αποδέχομαι τον άλλο σαν άνθρωπο, ότι ταμπέλα και αν κουβαλάει. Έχει τα ίδια δικαιώματα με εμένα. Έχει τις ελπίδες του, τα όνειρά του, τους φόβους του. Όλα αυτά τον κάνουν ίδιο με εμένα. Και εσένα. Το ότι έχει διαφορετικά όνειρα ή φόβους, τον κάνουν τόσο διαφορετικό; Τον κάνουν εχθρό; Ποιο μέλος της οικογένειάς σου θα διώξεις γιατί σκέφτεται κάτι διαφορετικό με εσένα; Αποδέχομαι τον άλλο σημαίνει ο,τι ότι και αν πιστεύει, από όπου και αν είναι, όπως και να είναι, ότι και να θέλει, δεν θα τον δω σαν εχθρό, αλλά σαν συνάνθρωπο.
Αποδέχομαι τον άλλο, ακόμα και αν αυτό το οποίο θέλει να κάνει, δεν είναι της αρεσκείας μου. Αν οι προτιμήσεις του είναι διαφορετικές από τι δικές μου, τον αποδέχομαι. Γιατί εγώ είμαι διαφορετικός για αυτόν. Δεν έχει σημασία με ποιο τρόπο είναι κάποιος διαφορετικός. Όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στο διαφορετικό. Άλλωστε, το "σωστό" και το "λάθος", είναι τόσο υποκειμενικά για τον καθένα μας. Δεν θα ήταν πολύ μονότονο να ήμασταν όλοι ίδιοι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου