Είμαι πάντα δίπλα σου. Σου κρατάω πάντα το χέρι. Σου ψιθυρίζω συνέχεια στο αυτί. Εξ αιτίας μου κάνεις τις επιλογές σου. Είμαι ότι πιο ζωντανό έχεις, και χάρις εμένα ζεις. Είμαι το πιο δυνατό συναίσθημά σου. Τρέφω κάθε άλλο σου συναίσθημα, κάθε άλλη αίσθηση. Είμαι η αρχή και το τέλος τους. Ελέγχω κάθε κίνησή σου. Ότι και να κάνεις, εγώ καθοδηγώ το χέρι σου. Εγώ δίνω την λάμψη στα μάτια σου.
Εγώ τρέφω τις ανασφάλειές σου. Εγώ σε καθοδηγώ στις σχέσεις σου. Εγώ ξεκινάω τις αναζητήσεις σου. Εγώ σε κρατάω στην εργασία σου. Εγώ σε καθοδηγώ στον έρωτα. Εγώ σε ταΐζω Εγώ είμαι τα δεσμά που σε δένουν σε οτιδήποτε. Σε ξυπνάω τα πρωινά, σε κοιμίζω τα βράδια. Σε ντύνω κάθε μέρα, σε σκεπάζω κάθε βράδυ. Κάθε μέρα, οι χυμοί μου είναι η κινητήρια δύναμή σου.
Κάθε άνθρωπο που αγάπησες, που μίσησες, εγώ τον διάλεξα. Κάθε σου χαμόγελό σου, κάθε δάκρυ σου, εγώ τα εμφάνισα. Κάθε χάδι που έδωσες, κάθε χαστούκι που έδωσες, εγώ σε παρακίνησα. Κάθε λέξη που έχεις πει, εγώ στην είπα πρώτα.
Αγάπη, μίσος, πείνα, κούραση, κρύο, ζέστη, χαρά, λύπη, πόνος, όλα είναι παιδιά μου. Ήμουν σκέψη του ανθρώπου πριν ακόμα κάνει την πρώτη του σκέψη. Ήμουν η συνείδηση που δημιούργησε την συνείδησή του. Είμαι ο φόβος. Υπόσχομαι ότι ποτέ δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνο σου. Και θα είμαι πάντα μπροστά σου να σε τραβάω, και πίσω σου να σε σπρώχνω.
Φοβάσαι την πείνα. Φοβάσαι την δίψα. Φοβάσαι την ζέστη. Φοβάσαι το κρύο. Φοβάσαι τις ασθένειες. Φοβάσαι το θάνατο. Φοβάσαι τη ζωή. Φοβάσαι το σκοτάδι. Φοβάσαι το φως. Φοβάσαι την μοναξιά. Φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Φοβάσαι τουτς ανθρώπους. Φοβάσαι τον εαυτό σου. Φοβάσαι...
Φοβάσαι ή θες και άλλο;
Εγώ τρέφω τις ανασφάλειές σου. Εγώ σε καθοδηγώ στις σχέσεις σου. Εγώ ξεκινάω τις αναζητήσεις σου. Εγώ σε κρατάω στην εργασία σου. Εγώ σε καθοδηγώ στον έρωτα. Εγώ σε ταΐζω Εγώ είμαι τα δεσμά που σε δένουν σε οτιδήποτε. Σε ξυπνάω τα πρωινά, σε κοιμίζω τα βράδια. Σε ντύνω κάθε μέρα, σε σκεπάζω κάθε βράδυ. Κάθε μέρα, οι χυμοί μου είναι η κινητήρια δύναμή σου.
Κάθε άνθρωπο που αγάπησες, που μίσησες, εγώ τον διάλεξα. Κάθε σου χαμόγελό σου, κάθε δάκρυ σου, εγώ τα εμφάνισα. Κάθε χάδι που έδωσες, κάθε χαστούκι που έδωσες, εγώ σε παρακίνησα. Κάθε λέξη που έχεις πει, εγώ στην είπα πρώτα.
Αγάπη, μίσος, πείνα, κούραση, κρύο, ζέστη, χαρά, λύπη, πόνος, όλα είναι παιδιά μου. Ήμουν σκέψη του ανθρώπου πριν ακόμα κάνει την πρώτη του σκέψη. Ήμουν η συνείδηση που δημιούργησε την συνείδησή του. Είμαι ο φόβος. Υπόσχομαι ότι ποτέ δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνο σου. Και θα είμαι πάντα μπροστά σου να σε τραβάω, και πίσω σου να σε σπρώχνω.
Φοβάσαι την πείνα. Φοβάσαι την δίψα. Φοβάσαι την ζέστη. Φοβάσαι το κρύο. Φοβάσαι τις ασθένειες. Φοβάσαι το θάνατο. Φοβάσαι τη ζωή. Φοβάσαι το σκοτάδι. Φοβάσαι το φως. Φοβάσαι την μοναξιά. Φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Φοβάσαι τουτς ανθρώπους. Φοβάσαι τον εαυτό σου. Φοβάσαι...
Φοβάσαι ή θες και άλλο;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου