Σταγόνα - σταγόνα

Μόνο μία σκέψη στο μυαλό μου. "Αναρωτιέμαι ποιός είπε ότι η λεπίδα είναι κρύα". Ζεστή. Κοφτερή. Βασανιστική. Χαϊδεύει το πρόσωπό μου. Γιατί; Και η επόμενη σκέψη; "Πως κατάντησα εδώ;".

Η αίσθηση του αίματος να τρέχει στο πρόσωπό μου. Το νιώθω στα χείλη. Νιώθω τη γεύση του σιδήρου. Ο πόνος από το κόψιμο είναι στη μύτη. Οξύς. "Θα σταματήσει αυτό;" Και το κεφάλι μου πάει να σπάσει.

Τοκ, τοκ, τοκ. Τι εκνευριστικός ήχος.

Εχθές! Εχθές το απόγευμα, μου έκαναν γιορτή στο γραφείο. Η προαγωγή μου. Επιτέλους! Και αύξηση. Και το άξιζα! Όλοι οι κόποι μου, όλα τα ξενύχτια, οι προσπάθειες μου, βρήκαν επιτέλους ανταπόκριση. Ακόμα και οι εχθροί μου υποχρεώθηκαν να πανηγυρίσουν. Μέχρι και σαμπάνια ανοίξανε. Και όλοι θέλανε να πάρουν μέρος στη γιορτή. Η λεπίδα χαϊδεύει το μάγουλό μου. Πότε θα σταματήσει αυτό το μαρτύριο; Ήπιαμε πολύ εχθές. Μέχρι τι ώρα μείναμε στο γραφείο; Ποιοί είχαμε μείνει στο γραφείο; Τσούξιμο από κόψιμο. Πάλι. Δεν μπορώ να δω καλά. Πολλοί ατμοί και τα μάτια μου πονάνε. Δεν μπορώ να τα κρατήσω ανοιχτά. Τσούξιμο. Κόψιμο. Τοκ, τοκ.

Ο Γιώργος από το λογιστήριο είχε μείνει σίγουρα. Γνωστός για την φιλία του προς τα σκωτσέζικα μπουκάλια. Και ο Παναγιώτης και η Καίτη από τις πωλήσεις. φυσικά και η Μαρία. Να φροντίζει την προστατευόμενή της Καίτη. Φύγανε μαζί; Και πότε; Μήπως η Καίτη έφυγε με τον Παναγιώτη; Δεν θυμάμαι ποιοί μείναμε μέχρι τέλος. Οι ατμοί! Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω από τη μύτη. Μαζί με το Γιώργο ήταν και η Ελευθερία. Πάντα κοντά στον προϊστάμενό της. και πάντα με στενή φούστα και τα 15ποντα της. Τις έχει σαν φετίχ, όλοι το έχουν καταλάβει στην εταιρία. Άλλωστε όλοι έχουμε κάποιο. Η Κατερίνα από την γραμματεία; Δεν με χωνεύει, αλλά είχε μείνει. Για λίγο υποχρεωτικά τουλάχιστον.

Ένα ακόμα χάδι της λεπίδας. Στο λαιμό. Όχι, δεν ανασαίνω! Όχι, δεν κουνιέμαι! Όχι, δεν φοβάμαι! Νιώθω τη γραμμή του αίματος να κατεβαίνει το λαιμό μου. Τρέχει.... τι ώρα ξεκίνησε η γιορτή; Μαζεύτηκαν όλοι κατά τις πεντέμισι. Δεν μπορώ να θυμηθώ καλά. Το κεφάλι μου. Κόψιμο. Λαιμός. Το αίμα τρέχει! Ήξερα για την προαγωγή, ήξερα και για τη γιορτή. Για αυτό είχα φορέσει και το νέο μου κουστούμι. Ανοιχτό γκρι, που αρέσει και στην Ελευθερία. Η Ελευθερία με την στενή μπλε φούστα της και το άσπρο πουκάμισο. Με τα λιγοστά κουμπιά του και τα μετρημένα ανοιχτά. Με ένα ακόμα ανοιχτό κουμπί και θα είχε βγει όλο το στήθος της έξω. Και φυσικά τα ψηλοτάκουνα χρυσά της πέδιλα. Φετίχ. Ελευθερία! Το αυτί μου! Όχι το αυτί!!!! Το αίμα πάει προς το πίσω μέρος του λαιμού. Θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο; Τοκ, τοκ, τοκ.

ο Νίκος και ο Κώστας είχαν παραμείνει. Για έξυπνοι πωλητές, είναι παράξενο που δεν έχουν καταλάβει τη σχέση της Καίτης με τη Μαρία. Και ανταγωνίζονται συνέχεια μεταξύ τους. Σαν να κάνουν διαγωνισμό για το ποιός θα σπάσει πιο γρήγορα τα μούτρα του για την Καίτη. Φαίνεται να ξέρουν πολύ καλά για το πως να πείσουν κάποιον να αγοράσει γάζες και επιδέσμους, καθώς και να καταλάβουν τις τάσεις της αγοράς, αλλά δεν έχουν ιδέα για το πως να αναγνωρίσουν την απόρριψη, και το διαφορετικό ενδιαφέρων μιας γυναίκας. Οι ατμοί. Τα μάτια μου. Η λεπίδα με χαϊδεύει.

Η Καίτη με τη Μαρία έφυγαν μαζί. Θυμήθηκα. Νομίζω. Κατά τις δέκα. Η Τόνια από το marketing κατάφερε να μου ρίξει ποτό στο σακάκι μου, και το έβγαλα. Κάπου εκεί έφυγαν οι δυο τους. Και ο Νίκος και ο Κώστας, τα δύο σαΐνια, για άλλη μια φορά δεν κατάλαβαν τίποτα. Αλλά η Καίτη και η Μαρία δεν έφυγαν με το αυτοκίνητο της Μαρίας. Πρέπει να κάλεσαν ταξί. Είχε πιεί η Μαρία; Γιατί δεν οδήγησε η Καίτη; Και μετά; Μείναμε μέχρι τις έντεκα. Μετά στο μπαρ της γωνίας. Το "μαγαζί μας". Πόσα απογεύματα και βράδια έχουμε περάσει για να εκτονώσουμε την ένταση της δουλειάς! Πόσοι πήγαμε όμως; Πόσοι άλλοι ήρθανε στην παρέα μας;

Το μάγουλό μου! Το αίμα κύλησε στο στόμα μου. Μέχρι πριν 2 χρόνια συντηρούσα ένα μικρό, συμπαθητικό για εμένα, μουσάκι. Όχι μεγάλο, και με κοντή τρίχα. Όμως δεν άρεσε στην Άννα. Την ενοχλούσε την Άννα το μουσάκι. Την τρυφερή της επιδερμίδα. Και το ξύρισα. Της άρεσε. Και η νέα μου εμφάνιση και η αίσθηση στο δέρμα της, αλλά και η χειρονομία. Δήλωσα έτοιμος για δέσμευση. Ήμασταν ένα μαζί. Και οι δυο μαζί θα κάναμε παραχωρήσεις για να προχωρήσουμε. Όπως άλλαξε και η Άννα το χρώμα των μαλλιών της από μελαχρινό στο έντονο κόκκινο, που μου αρέσει. Αλλά άρεσε και στον Μανώλη, τον προϊστάμενό της. Δεν είχα το κύρος του, ή τα χρήματά του. Η Άννα δελεάστηκε και απομακρύνθηκε από εμένα. Και μετά η δύσκολη επαναδιεκδίκησή της. Αλλά τότε εμφανίστηκε και η Ελευθερία στην εταιρία. Και η Άννα έγινε παρελθόν. Τοκ, τοκ, τοκ. Αυτός ο ήχος!

Ποτέ δεν μου άρεσε η γεύση του αίματος, αλλά και η όψη του. Όταν μικρό παιδί χτύπαγα και έτρεχε αίμα, πάντα ανακατευόμουν. Το αίμα μου, που είναι η ζωή μου, δεν ήθελα να το βλέπω ή να το αισθάνομαι, ή να το γεύομαι. Και τώρα είναι στα χείλη μου, είναι στο στόμα μου, είναι στο πρόσωπό μου! Στη γλώσσα μου! Ο Μιχάλης, ο μπάρμαν, μας πρόσφερε πολλά σφηνάκια. Κάποια δικής του έμπνευσης. Άλλωστε καιρό τώρα δοκιμάζαμε τις ιδέες του. Ειδικά όταν είναι και η Ελευθερία στην παρέα. Ήταν και ο Μάνος μαζί. Κάθε Τετάρτη είναι η βραδιά του. Μένει μέχρι αργά στο τυπογραφείο του και έρχεται για να πάρει την «ηρεμιστική του δόση». Ένα σφηνάκι κίτρινη τεκίλα, και μια ακόμα σε χαμηλό ποτήρι χωρίς πάγο. Χτες όμως πήρε παραπάνω δόσεις τεκίλας. Πως έφυγε; Πότε έφυγε; Και οι δυο ξανθοί μαυρισμένοι τύποι; Νοέμβρη και με τροπικό χρώμα; Τι μπέρδεμα είχαμε γίνει…. Η γεύση του αίματος στην γλώσσα μου!!!!

Είναι φορές που θα ήθελα την Άννα δίπλα μου. Όπως χτες. Για να χαρούμε μαζί και να δει ότι πράγματι αξίζω. Τότε θα μπορούσα να την χωρίσω άνετα! Γλυκιά εκδίκηση. Κακές σκέψεις, σε λάθος στιγμή. Πάλι τσούξιμο στο μάγουλό μου. Τέλειωνε πια! Οι τοίχοι του μπαρ με τις ασπρόμαυρες αφίσες από τη δεκαετία του ’50 φαντάζουν εφιαλτικές τώρα. Γιατί αφίσες της Αθήνας από αυτή την δεκαετία; Και μάλιστα, εικόνες όχι από το κέντρο της Αθήνας αλλά από τα προάστια. Το κεφάλι μου πονάει! Τα μάτια μου τσούζουν. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Δεν μπορώ να δω. Τοκ, τοκ, τοκ.

Και ήταν βραδιά επιτυχίας. Βραδιά τροπαίων. Μετά από 4 μήνες κυνήγι, η Ελευθερία έγινε δική μου! Και ήταν καλύτερα από ότι φανταζόμουν! Το δέρμα της, η μυρωδιά της, τα χείλη της, το σώμα της. Το αίμα μου τρέχει πάλι στο μάγουλο. Τόσα κοψίματα, τόσος πόνος… Τι ώρα έφυγε η Ελευθερία; Δεν κατάλαβα. Γυναίκα τρόπαιο, με κάθε σοβινιστική έννοια, και το χαίρομαι. Τα χρυσά της πέδιλα τα έβγαλε; Δεν νομίζω. Πρέπει να τα φόραγε γιατί νομίζω ότι κάποια στιγμή τα ένιωσα στα πλευρά μου. Ελευθερία. Αίμα τρέχει στο λαιμό μου. Τώρα τι; Ποια ήταν η στιγμή που αλλάξανε όλα; Πως παρασύρθηκα; Γιατί; Όχι, το ξέρω το γιατί. Ήμουν χαρούμενος. Τα ήθελα όλα, τα είχα όλα. Και; Και το αίμα κυλάει. Γιατί κατάντησα έτσι;

Η λύτρωση; Κρύο νερό! Ναι, και άλλο. Και άλλο! Τα μάτια μου. Οι ατμοί διαλύονται. Επιτέλους θα καθαρίσουν. Καθρέπτης. Αυτός είμαι εγώ; Ποτέ ξανά ξύρισμα μετά από μεθύσι..