φράσεις....ενοχλητικές....

• ξέρεις τώρα... : Φράση που δηλώνει άγνοια. Χρησιμοποιείται από άτομα που δεν έχουν επιχειρήματα, και προσπαθούν να σε φέρουν σε δύσκολη θέση, γιατί θα πρέπει να γνωρίζεις (και) εσύ το θέμα. είναι αδελφάκι των φημών.
• κλπ, κλπ... : Δηλώνει ή άγνοια, ή ότι ο συνομιλητής σου δε δίνει σημασία στη συζήτησή σας. Όπως και να είναι, δεν θέλει να μιλήσει μαζί σου γιατί θα καταλάβεις ότι θα ήθελε να είναι αλλού, από το να σου μιλάει.
• πρέπει να... : Οτιδήποτε "πρέπει", είναι απαράδεκτο. Ειδικά σε περιπτώσεις εξόδων, διασκέδασης, διακοπών, ξεκούρασης, και οτιδήποτε έχει σχέση με ελεύθερο χρόνο, δεν μπορεί να έχει "πρέπει", αλλά "κάνω". Αν "πρέπει" να ζήσεις αντί να ζεις, μάλλον "πρέπει" να πεθάνεις...
• τι άλλα; : Τι άλλα;;;; Τέλος συζήτησης! Αμηχανία από απότομο σταμάτημα των μέχρις εκείνης της στιγμής θεμάτων. Πολύ πιθανόν να είναι ώρα να σκέφτεσαι ότι η συνάντηση/ραντεβού έφτασε σε τέλος. Ειδικά αν δεν βρεις κάτι μέσα σε 2 δευτερόλεπτα, ή το μόνο που θα σκεφτείς είναι το κόστος ζωής.
• αν δεν κανονίσω κάτι άλλο : Είσαι χαρούμενος που είσαι 645ος! Σου δίνουν την ίδια σημασία που δίνουν σε όποιο φαγητό δεν αρέσει, αλλά υποχρεώνονται να το φάνε επειδή δεν έχουν άλλο. Είσαι η τελευταία λύση για να μην κλειστεί στο σπίτι.
• να βγω ωραίος/α στη φωτογραφία : Αν θες φωτογραφίες-photoshop ή φωτογραφίες-μοντέλου, πρόσλαβε φωτογράφο. Οι φωτογραφίες αποθανατίζουν την στιγμή. Ωραία ή άσχημη, καλή ή κακή, αυτή είναι η στιγμή. Αν ξύνεσαι, χασμουριέσαι, ή κάνεις κάτι άλλο, αυτή η στιγμή θα αποθανατιστεί. Αν δεν θέλεις να βγαίνεις αληθινός/ή, να είσαι πάντα σε πόζα!
• σημάδευε το φεγγάρι, και αν αποτύχεις θα βρεθείς στα αστέρια. : Αν αποτύχεις ή θα βρεθείς στο κενό, ή θα σκάσεις πίσω στην γη. Αν δεν διαλυθείς στην ατμόσφαιρα. Πολύ ποιητικό και ρομαντικό, αλλά τελείως ηλίθιο! Δεν είναι άγνοια κινδύνου, αλλά άγνοια του ποιος είσαι, και τι θες να κάνεις.
• να σαι καλά στην ζωή σου : Σοβαρά ρε φίλε; Γιατί, σε ενδιαφέρει ή θα είσαι κοντά μου; Αν θες να μείνεις μαζί μου, να κάνουμε μαζί τις ζωές μας καλές. Μαζί μεγάλε!

Επειδή πρέπει να πάω για το φεγγάρι και θέλω να βγω καλός σε μια φωτογραφία πριν, αν δεν κάνω κάτι κάτι άλλο μετά, θα τα πούμε. Ξέρεις τώρα πως είναι. Τι άλλα;

με νιώθεις;

Είμαι πάντα δίπλα σου. Σου κρατάω πάντα το χέρι. Σου ψιθυρίζω συνέχεια στο αυτί. Εξ αιτίας μου κάνεις τις επιλογές σου. Είμαι ότι πιο ζωντανό έχεις, και χάρις εμένα ζεις. Είμαι το πιο δυνατό συναίσθημά σου. Τρέφω κάθε άλλο σου συναίσθημα, κάθε άλλη αίσθηση. Είμαι η αρχή και το τέλος τους. Ελέγχω κάθε κίνησή σου. Ότι και να κάνεις, εγώ καθοδηγώ το χέρι σου. Εγώ δίνω την λάμψη στα μάτια σου.

Εγώ τρέφω τις ανασφάλειές σου. Εγώ σε καθοδηγώ στις σχέσεις σου. Εγώ ξεκινάω τις αναζητήσεις σου. Εγώ σε κρατάω στην εργασία σου. Εγώ σε καθοδηγώ στον έρωτα. Εγώ σε ταΐζω  Εγώ είμαι τα δεσμά που σε δένουν σε οτιδήποτε. Σε ξυπνάω τα πρωινά, σε κοιμίζω τα βράδια. Σε ντύνω κάθε μέρα, σε σκεπάζω κάθε βράδυ. Κάθε μέρα, οι χυμοί μου είναι η κινητήρια δύναμή σου.

Κάθε άνθρωπο που αγάπησες, που μίσησες, εγώ τον διάλεξα. Κάθε σου χαμόγελό σου, κάθε δάκρυ σου, εγώ τα εμφάνισα. Κάθε χάδι που έδωσες, κάθε χαστούκι που έδωσες, εγώ σε παρακίνησα. Κάθε λέξη που έχεις πει, εγώ στην είπα πρώτα.

Αγάπη, μίσος, πείνα, κούραση, κρύο, ζέστη, χαρά, λύπη, πόνος, όλα είναι παιδιά μου. Ήμουν σκέψη του ανθρώπου πριν ακόμα κάνει την πρώτη του σκέψη. Ήμουν η συνείδηση που δημιούργησε την συνείδησή του. Είμαι ο φόβος. Υπόσχομαι ότι ποτέ δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνο σου. Και θα είμαι πάντα μπροστά σου να σε τραβάω, και πίσω σου να σε σπρώχνω.

Φοβάσαι την πείνα. Φοβάσαι την δίψα. Φοβάσαι την ζέστη. Φοβάσαι το κρύο. Φοβάσαι τις ασθένειες. Φοβάσαι το θάνατο. Φοβάσαι τη ζωή. Φοβάσαι το σκοτάδι. Φοβάσαι το φως. Φοβάσαι την μοναξιά. Φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Φοβάσαι τουτς ανθρώπους. Φοβάσαι τον εαυτό σου. Φοβάσαι...

Φοβάσαι ή θες και άλλο;

ακτιβιστές

Υπάρχουν διάφορες μορφές ακτιβισμού, και εξελίσσονται με την κάθε εποχή. φυσικά, πάντα παραμένουν κάποιες τάσεις από τις προηγούμενες δεκαετίες, ή μπορεί να μεταφερθούν καθυστερημένα σε κάποια περιοχή, ή και απλά να είναι οι πιο επικρατέστεροι.

Τη δεκαετία του 1960 και του 1970 είχαμε τα "παιδιά των λουλουδιών" και τις καθιστικές διαμαρτυρίες. Ο κόσμος ήθελε ειρήνη, ισότητα, ένα καλύτερο κόσμο. Διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις που ως επί το πλείστον ήταν ειρηνικές. Αγάπη και ειρήνη σε όλους!

Τη δεκαετία του 1980 είχαμε τις δημοκρατικές πορείες. Τα πιο πολλά απολυταρχικά καθεστώτα έχουν φτάσει στα όριά τους. Δεξιά ή αριστερά απολυταρχικά καθεστώτα, δέχονται την πίεση του κόσμου για αλλαγές. Μαζικές διαδηλώσεις κόσμου, φέρνουν πιο ήπια και "κεντρώα" σχήματα στην εξουσία. Power to the people!

Την δεκαετία του 1990 είχαμε αυτό που ονόμασαν οι Αμερικανοί "the siattle people". Διαφορετικών συμφερόντων ομάδες ανθρώπων εναντίον του κεντρικού συστήματος και του πλούτου, με έμφαση στην βίαιη αντίδραση. Καταστροφές περιουσιακών στοιχείων, συνήθως πολυεθνικών, είναι το βασικό γνώρισμά τους. Smash that!

Από την δεκαετία του 2000, έχουμε τους ακτιβιστές του "κλικ" ή "κοινοποίησης". Από το σπίτι ή τη δουλειά, παρακολουθούμε τους αγώνες λίγων μεμονωμένων ατόμων, και πατάμε "Μου αρέσει", ή το κοινοποιούμε, για να δείξουμε ότι μας αρέσει. Χαρακτηριστικό αυτών των ακτιβιστών, ο πεπλατυσμένος πισινός. Like!

Οι επιλογές, δικές σας....

κατάλαβέ με.....

Το μυαλό είναι ένα παράξενο όργανο του σώματος. Σχεδόν αυτόνομο. Χρησιμοποιούμε μόνο ένα μικρό ποσοστό του, ένα άλλο ποσοστό λειτουργεί αυτόνομα (υποσυνείδητο), και δεν συντονίζονται ποτέ οι λειτουργίες του, με τις λειτουργίες μυαλού κάποιου άλλου. Αξιοθαύμαστο!

Ακόμα πιο αξιοθαύμαστο είναι ότι περιμένουμε από τους άλλους να μας καταλάβουν. Γιατί; Αφού ο τρόπος σκέψης μας διαφέρει, γιατί να αλληλοκαταλαβαινόμαστε; Να κατανοώ κάποιες πράξεις, άλλου, ναι. Να τον καταλάβω, ποτέ!

Τόσα διαφορετικά μυαλά, τόσοι διαφορετικοί τρόποι σκέψης, τόσοι διαφορετικοί τρόποι αντίδρασης. Και θέλετε να είμαστε ίδιοι; Εδώ δεν είμαστε ίδιοι στο πως τρώμε, θα είμαστε στο πως σκεφτόμαστε και πως ζούμε; Το τι τρώμε, ελέγχεται και από άλλους παράγοντες, όπως οικονομικά και υγεία. Το πως το τρώμε όμως, είναι προσωπικός τρόπος.

Και τη σκέψη να διαβάζεις, δεν θα μάθεις πως σκέπτομαι, αλλά κάποιες από τις σκέψεις μου. Γιατί να το θέλεις όμως; Μην το κάνεις. Και αν νομίσεις ότι με κατάλαβες στο τέλος, τι κατάλαβες;

Λίγη βοήθεια...

Ξέρεις πραγματικά τι χρειάζομαι εγώ, ή οποιοσδήποτε άλλος; Νομίζεις ότι ξέρω εγώ; Αυτό που βλέπεις σε εμένα, είναι ένα κομμάτι μου. Αυτό που βλέπεις στους άλλους είναι ένα κομμάτι τους. Αυτό που βλέπω εγώ σε εμένα, είναι ένα κομμάτι μου! Μεγαλύτερο από αυτό που βλέπεις, αλλά πάντα ένα κομμάτι.

Πως ξέρεις λοιπόν τι χρειάζομαι; Σε πολλές περιπτώσεις δεν ξέρω και εγώ καλά καλά τι χρειάζομαι! Ναι, για συγκεκριμένες περιπτώσεις, φαίνεται τι χρειάζομαι, αλλά είναι ουσιαστικά αυτό που πραγματικά χρειάζομαι; Η "ανάγκη" και η "βοήθεια", είναι πολύ σχετικά πράγματα. Και είναι τόσο διαφορετικά για τον καθένα, όσο και για την κάθε στιγμή.

Κάποιες φορές, η "ανάγκη" μπερδεύεται με το "θέλω" μας. Και το μεγαλύτερο λάθος μας, ότι αντικατοπτρίζουμε το "θέλω" μας, στις "ανάγκες" των άλλων. Δεν γνωρίζουμε, δεν μαθαίνουμε τους άλλους. Τους "βλέπουμε" μέσα από τα μάτια του "θέλω". Έτσι, βοηθάμε τους άλλους ανάλογα με το πως θέλουμε, και όχι με το τι χρειάζονται.

Και ότι βλέπουμε, είναι μόνο το προσωρινό, το σήμερα. Κάθε πράξη έχει συνέπειες, κάθε σήμερα έχει ένα αύριο. και τι πραγματικά χρειάζεσαι σήμερα; Ένα αύριο....

celebritoμάζωξη....

Είμαστε μια μικρή χώρα, Και από άποψη έκτασης, και από άποψη πληθυσμού, και από άποψη οικονομικών. Λόγω της "μικρής" Ελλάδας, η τάση που παρατηρείται για εργασία στον τομέα των υπηρεσιών. Και η ψυχαγωγία είναι το υπόδειγμά τους
.
Στρατός από άτομα που αναζητούν την δημοσιότητα και την αναγνωρισιμότητα. Κάθε χρόνο προσθέτονται και άλλοι, χωρίς όμως να έχουν αποσυρθεί πιο παλιοί. Τα "15 λεπτά" του Andy Warhol, έγιναν 15 αιώνες για τους αναζητητές της ελληνικής αναγνώρισης. Οι παλιοί ενοχλούνται με την έλευση των πολλών νέων, και οι νέοι με την παραμονή και την επιμονή των παλιών.

Για τη στήριξη, και συντήρησή τους, υπάρχει ολόκληρος μηχανισμός μέσων μαζικής επικοινωνίας στη διάθεσή τους. Ο βομβαρδισμός μας με ειδήσεις τους είναι διαρκής. Και ανάλογα το μέσο, αλλά και την ιδιοκτήτρια εταιρία, έχουμε και "εξειδίκευση" προς το είδος και το πρόσωπό τους. Το βασικό βέβαια είναι η "εικόνα". Χωρίς εικόνα, δεν έχουμε είδηση. Και σε όλο αυτό το σύστημα έχουμε και την μόδα να το στηρίζει, αλλά και να στηρίζεται από αυτό.

Η μανία της αναγνωρισιμότητας δεν τελειώνει εύκολα. Η επίθεση των μέσων είναι συνεχής. Όμως η απάντηση και αντιμετώπισή τους είναι πολλή απλή. Η άγνοια. Εάν δεν ενδιαφερόμαστε εμείς για αυτούς, δεν υπάρχουν. Όσο τους αγνοούμε τόσο πιο "αόρατοι" γίνονται, τόσο πιο καλά ζούμε. Γιατί να ζούμε τις ζωές άλλων και όχι την δική μας; Γιατί να έχουμε άλλους για ινδάλματα και όχι τους εαυτούς μας; Αν θέλουμε να γίνουμε κάτι άλλο, να γίνουμε ως προς τους εαυτούς μας, και όχι ως προς τους άλλους.

Η αξία που τους δίνουμε τους κάνει αναγνωρίσιμους. Γιατί να τους την δίνουμε λοιπόν;

οδηγίες προς ναυτιλλομένους....

Κατά την διάρκεια μιας σεξουαλικής πράξης υπάρχουν ορισμένα πράγματα, κάποιες στιγμές, που χαλάνε την διάθεση. Πράγματα που δεν τα σκεφτόμαστε (κακώς) και απλά μας ξεφεύγουν.

• Καθαριότητα. Απαραίτητο! Η οικονομική κρίση δεν δικαιολογεί την 10ήμερη απλυσιά. Και κάνοντας και ένα ντους μαζί, βοηθάει στο να ξεκινήσεις τα προκαταρκτικά. Αν πας να κάνεις μόνος, είναι ένα θέμα. Τι θα κάνει η παρέα σου όσο θα περιμένει; Θα βλέπει βίντεο; Θα κάνει ντολμαδάκια;
• Προφυλακτικά. προσέχουμε για να μην έχουμε! Τόσο απλά.
• Κορδόνια. Είτε σε παπούτσια, είτε σε ρούχα. Όσο ενδιαφέρων και αν είναι το ένδυμα, ή τόσο καλό το υπόδημα, όταν είναι να το βγάλεις είναι βάσανο. Και μπορεί να μην σε νοιάζει ένα λεπτό καθυστέρηση, αλλά την παρέα σου την ρώτησες;
• Λιπαντικό. Και όμως βοηθάει, ειδικά σε "στενές" περιπτώσεις. Αν είναι και με γεύσεις, είναι για πολλά παιχνίδια.
• Taboo. Kinky ή vanilia, δεν έχει σημασία. Υπάρχει μόνο ότι αρέσει στους δυο σας. Ή τρεις. Ή τέσσερις....
• Τρίχες. αλλού αρέσουν, αλλού όχι. Οι πολλές μπορεί να είναι ενοχλητικές, οι λίγες ευπρόσδεκτες. Μην ξεχνάτε, υπάρχει και το οδοντικό νήμα για να καθαρίζεται τα δόντια.
• Μίλα μου. Μίλα μου βρώμικα ή συναισθηματικά. Ή καθόλου. Καλό να μιλάμε από πριν, για να τσεκάρουμε τι θέλει η παρέα μας.
• Φαγητό. Τα παιχνίδια φαγητού είναι καλά, το να έχεις φάει κάτι βαρύ πριν κακό. Τα κεμπάπ και τα σουβλάκια δεν είναι ότι καλύτερο αν θέλουμε να κάνουμε σεξ μετά. Εκτός και αν είναι στον ύπνο μας.
• Οπτικοακουστικά ενθύμια. Καλό να το ξέρει, και να παραλαμβάνει και αντίγραφο...
• Στα όρθια. Ναι για ότι είναι διάρκειας από δύο έως δέκα λεπτά. Για παραπάνω χρόνο, καλύτερα προσωπικός χώρος. Άλλωστε, μπορεί να είναι και άλλοι που να περιμένουν σειρά στην τουαλέτα.

Θέλεις κάτι να προσθέσεις;

πάλι τηλέφωνο;

Την μισώ πολύ αυτή τη συσκευή. Χτυπάει πάντα όταν δεν θες. Και συνήθως έχεις τηλέφωνο  από αυτούς που δεν θες να ακούσεις. Και ποια είναι η χρησιμότητά του; Να μιλάμε από το τηλέφωνο, ή να ανταλλάσσουμε μηνύματα, για να μην βρισκόμαστε από κοντά. "Θέλω να σε ακούσω λίγο", γιατί αλλιώς θα ήμουν εκεί να σε δω. Το "αδύνατο" δεν υπάρχει. Μένει μακριά, με αποφεύγει, δεκτό, αλλά οτιδήποτε άλλο δεν υπάρχει.

Και μετά ακούς. Ατελείωτες, ανόητες προτάσεις. Αν είσαι τυχερός, θα έχεις ένα λεπτό ουσιαστικής επικοινωνίας για κάθε πέντε λεπτά τηλεφωνήματος. Αν είσαι άτυχος, για κάθε δεκαπέντε. Και πρέπει να έχεις την υπομονή και την συγκέντρωση για να καταλάβεις πότε θα είναι.

Δεν είναι προτιμότερο να συναντάς τον άλλο; Να χρησιμοποιείς το τηλέφωνο μόνο για να κανονίζεις συναντήσεις; Αλήθεια, προτιμάς να ανταλλάσσεις δέκα μηνύματα από το να δεις κάποιον από κοντά; Να μιλήσεις δεκαπέντε λεπτά στο τηλέφωνο, από το να πιείτε ένα καφέ μαζί; Τόσο κοστίζει ο άλλος για εσένα;

Να σου δώσω ένα ευρώ να βρεθούμε για καφέ.....

Ανοχή - Αποδοχή

"Γούστα είπε ο πίθηκος και έφαγε το σαπούνι"
Όταν το είχα διαβάσει πρώτη φόρα αυτό, δεν είχα κλείσει τα 18. Είναι από τις στιγμές, που νιώθεις να αλλάζει όλος ο κόσμος. Η κατανόηση της διαφορετικότητας του ατόμου. Και τι είναι ένα άτομο; Η ταμπέλα του; Έλληνας, Τούρκος, Νιγηριανός, Γερμανός, λευκός, μαύρος, κίτρινος, χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής, άντρας, γυναίκα, τρανς....

Γίνονται πολλές συζητήσεις και διαμάχες πάνω στα δικαιώματα του ανθρώπου. Η πολιτική των διακρίσεων, είναι παντού παρούσα. Οι υπέρμαχοι πολιτικοί της ισότητας, λένε συνέχεια να ανεχόμαστε τους "διαφορετικούς" άλλους. Είναι η λύση τους για την Ισότητα. Η ανοχή όμως, είναι άλλη μια μορφή τοποθέτησης συνόρων ανάμεσα στους ανθρώπους. Ανοχή είναι να αγνοούμε όσους δεν μας αρέσουν, χωρίς να είμαστε επιθετικοί εναντίον τους, αλλά και χωρίς να είμαστε ανθρώπινοι όμως απέναντί τους. Ανεχόμαστε τους άλλους όπως ανεχόμαστε τα ποντίκια, τις κατσαρίδες, τα έντομα. Ότι ενοχλητικό δεν μπορούμε να εξοντώσουμε.

Η αποδοχή όμως; Αποδέχομαι τον άλλο σαν άνθρωπο, ότι ταμπέλα και αν κουβαλάει. Έχει τα ίδια δικαιώματα με εμένα. Έχει τις ελπίδες του, τα όνειρά του, τους φόβους του. Όλα αυτά τον κάνουν ίδιο με εμένα. Και εσένα. Το ότι έχει διαφορετικά όνειρα ή φόβους, τον κάνουν τόσο διαφορετικό; Τον κάνουν εχθρό; Ποιο μέλος της οικογένειάς σου θα διώξεις γιατί σκέφτεται κάτι διαφορετικό με εσένα; Αποδέχομαι τον άλλο σημαίνει ο,τι ότι και αν πιστεύει, από όπου και αν είναι, όπως και να είναι, ότι και να θέλει, δεν θα τον δω σαν εχθρό, αλλά σαν συνάνθρωπο.

Αποδέχομαι τον άλλο, ακόμα και αν αυτό το οποίο θέλει να κάνει, δεν είναι της αρεσκείας μου. Αν οι προτιμήσεις του είναι διαφορετικές από τι δικές μου, τον αποδέχομαι. Γιατί εγώ είμαι διαφορετικός για αυτόν. Δεν έχει σημασία με ποιο τρόπο είναι κάποιος διαφορετικός. Όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στο διαφορετικό. Άλλωστε, το "σωστό" και το "λάθος", είναι τόσο υποκειμενικά για τον καθένα μας. Δεν θα ήταν πολύ μονότονο να ήμασταν όλοι ίδιοι;

το πάπλωμά μου

Είναι τόσο ζεστό το πάπλωμά μου! Με τυλίγει ολόκληρο και νιώθω τόσο ωραία. Δεν θέλω να σηκωθώ και να βγω έξω. Κάνει κρύο έξω. Είναι ένας εχθρικός κόσμος. Εδώ έχω σιγουριά, έχω ζεστασιά, έχω προστασία. Θα είμαι στο σκοτεινό μου δωμάτιο ξαπλωμένος. Γιατί να σηκωθώ από το κρεββάτι κιόλας; Δεν έχω και τι να κάνω. Θα μείνω εδώ και θα κοιμηθώ. Στην αγκαλιά του παπλώματος. Και είναι τόσο καλή η αγκαλιά του! Δεν με αφήνει να φύγω μακριά του. Με προστατεύει. Είναι τόσο καλό το πάπλωμά μου! Και ο κόσμος έξω είναι τόσο ψυχρός. Και σε θερμοκρασία και σε αισθήματα. Εδώ θα μείνω όλη την ημέρα. Και θα περάσω υπέροχα εγώ και το πάπλωμά μου! Θα δω τηλεόραση κουκουλωμένος, και θα είμαι με τις πυτζάμες μου. Και εχτές που ήμουν έτσι, πάλι υπέροχα πέρασα. Και αύριο το ίδιο. Τυλιγμένος με το πάπλωμά μου στο κρεββάτι. Θα είμαι μια χαρά, εγώ και το πάπλωμά μου...

Μην με εγκαταλείπεις….

Περπατάς σε ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας ένα βράδυ. Έχει νυχτώσει και κάνει κρύο. Βιάζεσαι να γυρίσεις στη ζεστασιά του σπιτιού σου. Κάπου μπροστά σου βλέπεις ένα άτομο μέσα στη μέση του δρόμου, λίγο σκυμμένο, να έχει τεντώσει το χέρι του. Ζητάει ελεημοσύνη, βοήθεια. Η αντίδρασή σου, περπατάς πιο γρήγορα, και προσπαθείς να μην περάσεις από κοντά του. Κάνει ένα βήμα προς εσένα και σου μιλάει. «Σας παρακαλώ, 20 λεπτά μόνο. Έχω να φάω δυο μέρες». Δεν ακούς, και προχωράς πιο γρήγορα. «Δεν έχω που να κοιμηθώ. Μην με εγκαταλείπεις.»

Είσαι στο σπίτι με την σύντροφό σου. Πάλι καυγάδες γιατί κάτι θέλει. Όλο θέλει. Για αυτό δουλεύεις πολλές ώρες άλλωστε. Και συνέχεια γκρινιάζει. Τόσα χρόνια πια, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Εσύ έχεις αλλάξει. Έχεις μάθει πλέον να μην ακούς. Και τι να σου πει πια; Όλο τα ίδια λέει. «Δεν επικοινωνούμε! Τι γίνεται με τη σχέση μας;» Έχει και ποδόσφαιρο σήμερα. Μήπως είναι καλύτερα να το δω έξω με τα παιδιά; Μετά στο κρεβάτι, ξαπλώνεις στη μια μεριά, και της γυρίζεις την πλάτη. Ένα ξερό «καληνύχτα» από εσένα και ετοιμάζεσαι να κοιμηθείς. Πριν σε πάρει ο ύπνος ακούς «Μην μου γυρνάς την πλάτη. Μην με εγκαταλείπεις.»

Είναι πρωί Κυριακής, και είναι ημέρα χαλάρωσης. Έχεις απλωθεί στον καναπέ σου, με την τηλεόραση στα αθλητικά και διαβάζεις ένα περιοδικό. Επιτέλους θα χαλαρώσεις από μια κουραστική εβδομάδα. Ο καφές δίπλα σου όπως ακριβώς σου αρέσει. Εμφανίζεται η κόρη σου με την κούκλα της. «Να παίξουμε και εμείς μαζί σου; Έχω καινούργιο παιχνίδι με την κούκλα μου.» Την κοιτάς λίγο άγρια, και στην καλύτερη περίπτωση θα πεις ένα ξερό «όχι». Ανεβάζεις τον ήχο στην τηλεόραση, και αλλάζεις σελίδα στο περιοδικό. Η κόρη σου δακρύζει και σε κοιτάζει. «Δεν με αγαπάς πια; Μην με εγκαταλείπεις.»

Κάθε φορά που εγκαταλείπουμε κάποιον ή κάτι, εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας. Αποξενωνόμαστε από όλους και όλα. Για να μην βλέπουμε τι γίνεται στους δρόμους γύρω μας, σταματήσαμε να περπατάμε και παραδώσαμε τους δρόμους στην καταστροφή. Για να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις στο σπίτι, δουλεύουμε πολλές ώρες και έχουμε χάσει κάθε επικοινωνία. Για να μην μας ενοχλούν τα παιδιά, τους παίρνουμε παιχνίδια, και τα αφήνουμε σε παιδότοπους, μακριά από εμάς.

Έχουμε εγκαταλείψει τους εαυτούς μας, και μας εγκαταλείπει και αυτός. Σύντομα, θα βρεθούμε οι ίδιοι να παρακαλάμε κάποιους άλλους να μην μας εγκαταλείψουν. Ποιος ξέρει. Ίσως ήδη να μας έχουν εγκαταλείψει….