χαμογέλα μου…

Είναι φορές που το νιώθεις, χωρίς να το βλέπεις. Από τον τρόπο που σε αγγίζουν, που σου συμπεριφέρονται. Από τον τρόπο που σου μπήγει τη λεπίδα στα πλευρά… Σου μπήγει τη λεπίδα σιγά σιγά, ίσως και υπερβολικά αργά. Καταλαβαίνεις ότι το απολαμβάνει. Σε έχει πιάσει και δεν πρόκειται να σε αφήσει. Είσαι στο πλήρες έλεός του. Κάθε ανάσα σου είναι πόνος. Κάθε σκέψη βασανιστήριο.

Πας να φωνάξεις, και βγαίνει μόνο ένας αναστεναγμός από μέσα σου. Ίσα ίσα που μπορεί να ακουστεί. Κάθε ήχος που θες να βγάλεις, πνίγεται στην ανάσα σου, και από την ένταση του πόνου. Έχεις παραλύσει και δεν βρίσκεις δύναμη να αντισταθείς, να στηριχτείς κάπου. Το σώμα σου συσπάται, τρέμει, και αυτό είναι χειρότερο. Σε κάθε κίνησή σου, σε κάθε προσπάθειά σου, νιώθεις την λεπίδα να μπαίνει λίγο περισσότερο στα πλευρά σου.

Και κάθε χιλιοστό που μπαίνει, νιώθεις τον πόνο. Αφόρητο, βασανιστικό. Και αν και δεν βλέπεις το πρόσωπο του βασανιστή σου, το ξέρεις πολύ καλά ότι χαμογελάει. Το ξέρεις ότι τα μάτια του γυαλίζουν, τα μάγουλά του έχουν κοκκινίσει από την έξαψη, και ένα σατανικό χαμόγελο είναι στα χείλια του. Σχεδόν γελάει. Νομίζεις ότι και ακούς το γέλιο του.

Και το χειρότερο από όλα, είναι ότι ο βασανιστής σου είναι ο προδομένος σου εαυτός, και το μαχαίρι του είναι οι αποφάσεις σου που δεν τήρησες….