η καμήλα και η καμπούρα….

Το ξύρισμα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν παρατηρώ ποτέ αν χρειάζομαι ή όχι. Ίσως και γιατί δεν με ενδιαφέρει να ξυρίζομαι κάθε μέρα, αλλά δεν το παρατηρώ σχεδόν ποτέ. Υπάρχει μια διαφορά στο «κοιτάω» και στο «βλέπω». «Κοιτάω» το πρόσωπό μου, αλλά δεν «βλέπω» τις λεπτομέρειες. Το πώς αν χρειάζομαι ξύρισμα, αν θέλω χτένισμα, αν θέλω κούρεμα. Το μόνο που παρατηρώ, είναι τα μάτια μου, και το τι μου λένε.

Είναι πολύ ενδιαφέρων να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου, που είναι και ο υπέρτατος κριτής σου. Μπορεί να είναι πολύ επικριτικός απέναντί σου, μπορεί να είναι και ελεήμων. Θεωρείται από τις πιο μεγάλες δοκιμασίες το να μπορείς να αντέχεις το βλέμμα σου και να μπορείς να χαμογελάς. Υπήρχαν περίοδοι που δεν κοίταζα τα μάτια μου. Τώρα μου αρέσει. Όχι γιατί μου αρέσουν, αλλά γιατί έτσι γνωρίζω ότι δεν θα είναι χαμένη η μέρα μου.

Ίσως, αυτό να είναι και το υπέρτατο καλλωπιστικό. Ούτε το ξύρισμα, ούτε το χτένισμα, ούτε αρώματα ή κρέμες. Βλέποντας τα μάτια σου, και να αν είσαι ευχαριστημένος με ότι βλέπεις, μπορείς να λάμπεις, όπως και αν είσαι. Και αν με την πρώτη οπτική επαφή δεν κάνεις καλή εντύπωση, σίγουρα θα έχεις την δυνατότητα (την γοητεία), να κάνεις μια πολύ καλύτερη εντύπωση σταδιακά. Γιατί;

Γιατί ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Και αν τον αντιμετωπίζουμε και είμαστε ευχαριστημένοι μαζί του, σημαίνει ότι τον έχουμε κερδίσει. Και είμαστε «ωραίοι», και είμαστε «δυνατοί», γιατί είμαστε ο εαυτός μας. Ούτε κρέμες, ούτε χτενίσματα, ούτε διάφορες ετοιμασίες. Ένα βλέμμα στα μάτια μας και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο.

Κοιτάς τον καθρέπτη, αλλά τι βλέπεις; Την καμπούρα σου την βλέπεις;