χαμογέλα μου…

Είναι φορές που το νιώθεις, χωρίς να το βλέπεις. Από τον τρόπο που σε αγγίζουν, που σου συμπεριφέρονται. Από τον τρόπο που σου μπήγει τη λεπίδα στα πλευρά… Σου μπήγει τη λεπίδα σιγά σιγά, ίσως και υπερβολικά αργά. Καταλαβαίνεις ότι το απολαμβάνει. Σε έχει πιάσει και δεν πρόκειται να σε αφήσει. Είσαι στο πλήρες έλεός του. Κάθε ανάσα σου είναι πόνος. Κάθε σκέψη βασανιστήριο.

Πας να φωνάξεις, και βγαίνει μόνο ένας αναστεναγμός από μέσα σου. Ίσα ίσα που μπορεί να ακουστεί. Κάθε ήχος που θες να βγάλεις, πνίγεται στην ανάσα σου, και από την ένταση του πόνου. Έχεις παραλύσει και δεν βρίσκεις δύναμη να αντισταθείς, να στηριχτείς κάπου. Το σώμα σου συσπάται, τρέμει, και αυτό είναι χειρότερο. Σε κάθε κίνησή σου, σε κάθε προσπάθειά σου, νιώθεις την λεπίδα να μπαίνει λίγο περισσότερο στα πλευρά σου.

Και κάθε χιλιοστό που μπαίνει, νιώθεις τον πόνο. Αφόρητο, βασανιστικό. Και αν και δεν βλέπεις το πρόσωπο του βασανιστή σου, το ξέρεις πολύ καλά ότι χαμογελάει. Το ξέρεις ότι τα μάτια του γυαλίζουν, τα μάγουλά του έχουν κοκκινίσει από την έξαψη, και ένα σατανικό χαμόγελο είναι στα χείλια του. Σχεδόν γελάει. Νομίζεις ότι και ακούς το γέλιο του.

Και το χειρότερο από όλα, είναι ότι ο βασανιστής σου είναι ο προδομένος σου εαυτός, και το μαχαίρι του είναι οι αποφάσεις σου που δεν τήρησες….

η καμήλα και η καμπούρα….

Το ξύρισμα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν παρατηρώ ποτέ αν χρειάζομαι ή όχι. Ίσως και γιατί δεν με ενδιαφέρει να ξυρίζομαι κάθε μέρα, αλλά δεν το παρατηρώ σχεδόν ποτέ. Υπάρχει μια διαφορά στο «κοιτάω» και στο «βλέπω». «Κοιτάω» το πρόσωπό μου, αλλά δεν «βλέπω» τις λεπτομέρειες. Το πώς αν χρειάζομαι ξύρισμα, αν θέλω χτένισμα, αν θέλω κούρεμα. Το μόνο που παρατηρώ, είναι τα μάτια μου, και το τι μου λένε.

Είναι πολύ ενδιαφέρων να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου, που είναι και ο υπέρτατος κριτής σου. Μπορεί να είναι πολύ επικριτικός απέναντί σου, μπορεί να είναι και ελεήμων. Θεωρείται από τις πιο μεγάλες δοκιμασίες το να μπορείς να αντέχεις το βλέμμα σου και να μπορείς να χαμογελάς. Υπήρχαν περίοδοι που δεν κοίταζα τα μάτια μου. Τώρα μου αρέσει. Όχι γιατί μου αρέσουν, αλλά γιατί έτσι γνωρίζω ότι δεν θα είναι χαμένη η μέρα μου.

Ίσως, αυτό να είναι και το υπέρτατο καλλωπιστικό. Ούτε το ξύρισμα, ούτε το χτένισμα, ούτε αρώματα ή κρέμες. Βλέποντας τα μάτια σου, και να αν είσαι ευχαριστημένος με ότι βλέπεις, μπορείς να λάμπεις, όπως και αν είσαι. Και αν με την πρώτη οπτική επαφή δεν κάνεις καλή εντύπωση, σίγουρα θα έχεις την δυνατότητα (την γοητεία), να κάνεις μια πολύ καλύτερη εντύπωση σταδιακά. Γιατί;

Γιατί ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Και αν τον αντιμετωπίζουμε και είμαστε ευχαριστημένοι μαζί του, σημαίνει ότι τον έχουμε κερδίσει. Και είμαστε «ωραίοι», και είμαστε «δυνατοί», γιατί είμαστε ο εαυτός μας. Ούτε κρέμες, ούτε χτενίσματα, ούτε διάφορες ετοιμασίες. Ένα βλέμμα στα μάτια μας και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο.

Κοιτάς τον καθρέπτη, αλλά τι βλέπεις; Την καμπούρα σου την βλέπεις;

Πάω να ψωνίσω…..

Τα τελευταία χρόνια με την κρίση, έχουν αφαιρεθεί μεγάλα ποσά από την οικονομία, και ειδικά από την αγορά. Αυτό έχει συνέπεια μικρότερη αγοραστική δυνατότητα των καταναλωτών. Υπάρχει περιορισμός στις αγορές και στα είδη των αγορών που γίνονται. Τα καταστήματα πολυτελών ειδών, ακόμα δεν έχουν γνωρίσει κρίση. Τα καταστήματα βασικών, φθηνών ειδών, έχουνε αύξηση πωλήσεων. Τα ενδιάμεσα καταστήματα, η πλειοψηφία των καταστημάτων δηλαδή, έχουνε μεγάλη πτώση.

Πριν μια εβδομάδα, άνοιξαν δοκιμαστικά τα καταστήματα για πρώτη φορά Κυριακή. Το «πρώτη φορά» είναι σχετικό, γιατί ανοίγουν κάθε χρόνο παραμονή Χριστουγέννων. Αλλά είναι η πρώτη φορά που ανοίξανε χωρίς να είναι κάποια γιορτή ή επέτειος. Προσωπικά, το είχα ζήσει αυτό από μερικά ταξίδια στο εξωτερικό. Όπως και το να πηγαίνω να αγοράζω λαχανικά στις 23.00 το βράδυ. Είναι ενδιαφέρουσα εμπειρία για τους Έλληνες καταναλωτές. Αλλά οι Έλληνες καταναλωτές δεν το έχουν συνηθίσει, δεν είναι «εκπαιδευμένοι» σε τέτοιες συνθήκες αγοράς και οικονομίας. Γιατί;

Η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών δεν αυξήθηκε μέσα σε μια μέρα. Δεν εμφανίστηκαν χρήματα που ήταν κρυμμένα σε «στρώματα». Αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα που θα ξοδεύονταν μέσα στην επόμενη εβδομάδα, ή στον μήνα, ξοδεύτηκαν αυτή την Κυριακή. Δηλαδή, οι υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας, ή και του μήνα, θα είναι καταστροφικές για τα ημερήσια ταμεία των καταστημάτων! Κατ’ επέκταση, καταστήματα που δεν άνοιξαν την Κυριακή, θα είναι σε πολύ πιο άσχημη θέση σε σχέση με αυτά που άνοιξαν.

Συμπέρασμα; Θέλουν δεν θέλουν, τα καταστήματα θα ανοίγουν Κυριακή, για να μπορούν να βάλουν και 1€ παραπάνω στο ταμείο τους. Καταστήματα που δεν έχουν την δυνατότητα να ανοίγουν Κυριακή, και δεν έχουν υποστήριξη, θα έχουν πρόβλημα επιβίωσης.

Αν από μια λεκάνη με νερό, βγάζεις νερό με ένα ποτήρι, θα το αδειάσεις σε συγκεκριμένο χρόνο. Αν χρησιμοποιείς δυο ποτήρια, δεν θα βγάλεις πιο πολύ, απλά θα το βγάλεις πιο γρήγορα. Η λεκάνη με το νερό είναι οι καταναλωτές και η αγοραστική τους δύναμη. Τα ποτήρια είναι οι μέρες λειτουργίας. Αν δεν μπει πιο πολύ νερό στη λεκάνη, δεν έχει νόημα είτε έχεις ένα ποτήρι, ή δέκα.

Λεφτά χρειάζονται. Διάθεση και ημέρες υπάρχουν….

***

Προσθήκη 4 Δεκεμβρίου 2013

Σε μια άτυπη δημοσκόπηση σε καταστήματα, και ειδικά σε πολυκαταστήματα, στο κέντρο της Αθήνας, επιβεβαιώθηκε μια πρόβλεψή μου. Το άνοιγμα των καταστημάτων την 1η Κυριακή του Νοέμβρη και το δεκαήμερο των εκπτώσεων, ήταν πολύ καλά για τα καταστήματα, αλλά τράβηξαν τα χρήματα που θα ξοδεύονταν όλο τον μήνα. Τζίφος δηλαδή!

Το αποτέλεσμα; Θα υποχρεώνονται να ανοίγουν πιο πολλές ώρες, και όσα δεν θα μπορούν να έχουν υπαλλήλους για βάρδιες θα κλείνουν....