Τα ψηλά σου τείχη!!!!!

Είναι καταπληκτικές οι τάσεις δημιουργίας τειχών και πανοπλιών από τους ανθρώπους. Η αίσθηση προστασίας που νιώθεις, είναι η ίδια αίσθηση προστασίας που νιώθεις όταν είσαι στην κοιλιά της μητέρας σου. Είναι προστασία, είναι σιγουριά, είναι ασφάλεια. Πόσο πολύ όμως;

Η Κωνσταντινούπολη ήταν γνωστή για τα διπλά τείχη της. Απόρθητα! Τρεις φορές πολιορκήθηκε. Η πρώτη φορά από τους Ούνους. Η πολιορκία έληξε γιατί έφυγαν για την Δύση. Τις άλλες δύο φορές, έπεσε. Σταυροφόροι και Οθωμανοί. Ο λόγος; Δεν είχε δυνατό στρατό. Οι αρχαίοι Λάκωνες, στην Σπάρτη δεν είχαν τείχη. Είχαν τον στρατό τους να τους υπερασπίζεται. Το ατσάλι του σπαθιού μπορεί να είναι τέλειο, αλλά το ελέγχει η σάρκα του χεριού.

Όσες άμυνες και να φτιάξεις, τα τείχη που φτιάχνεις γύρω σου, θα πέσουν. Όσα τείχη και αν σηκώσεις, αν δεν τα υποστηρίξεις, θα διαλυθούν. Όσες πανοπλίες και αν φορέσεις, αν δεν πολεμήσεις εσύ, θα  διαλυθούν. Θα αντισταθείς σε κάποιους δυνατούς, θα σου τα διαλύσουν όμως οι έξυπνοι και οι πονηροί. Τα τείχη που θα υψώσεις, είναι απλά πρόκληση, για όσους είναι ικανοί να τα περάσουν. Μόνο που δεν είναι όλοι οι ικανοί "καλοί". Είναι απλά ικανοί, για να περάσουν τα τείχη σου.

Εσύ τα στηρίζεις. Εσύ είσαι ο στρατός σου. Η θέλησή σου τα κάνει δυνατά και απροσπέλαστα. Τα τείχη είναι άψυχα. Σκληρά και μεγάλα, για να νιώθεις προστασία. Αν δεν είσαι δυνατός εσύ όμως, θα είναι φτιαγμένα από πηλό. Μια βροχή θα τα διαλύσει. Η θέλησή σου, η δύναμή σου, τα κάνει ατσάλι. Γιατί θα μπορείς να χρησιμοποιείς την θέλησή σου και την δύναμή σου για τείχη!

Αν φροντίσεις να είσαι δυνατός, θα γκρεμίσεις τα τείχη σου. Όπως γκρεμίζαν και τα τείχη στις πόλεις της αρχαίας Ελλάδας για τους Ολυμπιονίκες τους. Επειδή είχαν γενναίους και ικανούς άντρες να  υπερασπίσουν την πόλη τους! Δυνάμωσε! Απόχτησε θέληση και δεν θα χρειαστείς ποτέ τείχη! Θα αναγκάσεις τους άλλους, να φτιάχνουν τείχη γιατί θα σε φοβούνται.....

τι σου είπα δηλαδή;;;;;;

Είπα κάτι και σε προσέβαλα; Έκανα κάτι; Και γιατί θεωρείς ότι σε πρόσβαλα; Πιστεύεις ότι έχεις κάποια αξιοπρέπεια, κάποια τιμή. Ποιος το όρισε αυτό; Ποιος στην έδωσε την αξιοπρέπεια; Την κέρδισες πως; Θέλεις να είσαι ανώτερος από τους άλλους, αλλά δεν ξέρεις πως να είσαι ίσος. Αν δεν ήσουν ίσος ποτέ, δεν μπορείς να γίνεις ανώτερος.

Κερδίζεις την αξιοπρέπεια, κερδίζοντας τον σεβασμό των άλλων; Ποιανού σεβασμού; Όλων; Αδύνατον! Των ατόμων που σε ενδιαφέρουν τότε. Εγώ που δεν σε ενδιαφέρω, και αφού εσύ δεν με ενδιαφέρεις, δεν με σέβεσαι και δεν σε σέβομαι. Οπότε η αξιοπρέπειά σου είναι μηδενική ως προς εμένα. Ότι και να πω, ότι και να κάνω, δεν πρόκειται να στη θίξω, γιατί απλά δεν έχεις ως προς εμένα!

Σε πρόσβαλα λοιπόν. Έτσι νομίζεις. Μήπως σε πρόσβαλε κάποιος άλλος; Όπως ο εαυτός σου παραδείγματος χάριν. Γιατί αν δεν είμαι άτομο για το οποίο ενδιαφέρεσαι, δεν σε ενδιαφέρει η γνώμη μου, τι σε ενοχλεί στις πράξεις μου και στα λόγια μου; δεν γνωρίζω τι σου αρέσει, και τι θέλεις. Οι πράξεις μου και τα λόγια μου λοιπόν περιλαμβάνουν άγνοια προς τα ενδιαφέροντά σου. Αν σε θίγω, χωρίς να είναι εν γνώσει μου, σε θίγω πραγματικά;

Μάθε τους συνανθρώπους σου. Μην παρ εξηγείσαι με την διαφορετικότητα που έχουν. Δεν έχουν κάτι κακό, απλά κάτι διαφορετικό. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Η αξιοπρέπειά σου, θίγετε μόνο από τις απόψεις σου. Και εν τέλει, αφού δεν ενδιαφέρεσαι για εμένα, γιατί να ενδιαφερθώ εγώ για την αξιοπρέπειά σου;

τι σου λέω τώρα....

Κάθε μέρα της ζωής μας, αλληλεπιδρούμε με το περιβάλλον μας. Αυτό είναι ότι είναι άμεσα γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας. Είτε αυτά είναι έμψυχα, ή άψυχα. Ο καθένας μας έχει έτσι ένα προσωπικό περιβάλλον, στο οποίο είμαστε (σχεδόν) πάντα κυρίαρχοι. Το περιβάλλον μας αυτό, έρχεται σε επαφή με τα περιβάλλοντα των άλλων. Η ένωσή τους, είναι η επικοινωνία μεταξύ των περιβαλλόντων μας. Και πολλά περιβάλλοντα μαζί, μας δημιουργούν μια κοινωνία.

Έχουμε επιλογή με ποιανού περιβάλλον θα επικοινωνήσουμε. Έχουμε επιλογή σε ποια κοινωνία θα ανήκουμε. Υποχρέωση δεν έχουμε σε κανέναν για το τι θα επιλέξουμε! Έχουμε υποχρέωση όμως να τηρούμε τους όποιους κανόνες υπάρχουν στην κοινωνία που επιλέγουμε. Αν δεν μας αρέσουν οι κανόνες αυτοί, έχουμε δύο επιλογές. Ή αλλάζουμε και πάμε σε άλλη κοινωνία, ή αλλάζουμε τους κανόνες αυτής της κοινωνίας. Τίποτα από τα δύο δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι στις επιλογές μας.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, η επικοινωνία γίνεται πάντα μεταξύ δύο ατόμων. Ακόμα και όταν κάποιος απευθύνεται σε πολλούς, ο καθένας ξεχωριστά λαμβάνει το μήνυμα. Όσο πιο πολλοί οι αποδέκτες του μηνύματος όμως, τόσο πιο λίγη προσωπική αντίδραση/απάντηση λαμβάνει όποιος το έστειλε. Μεταξύ δύο ατόμων είναι πιο εύκολο. Κάποιες φορές τουλάχιστον. Χρειάζεται να έχουν και οι δύο διάθεση για επικοινωνία. Αν το περιβάλλον του ενός γίνεται φρούριο για να μην τον πλησιάσει ο άλλος, δεν υπάρχει επικοινωνία.

Σε κάθε μορφή αλληλεπίδρασης των περιβάλλοντών μας, εμφανίζεται ένα φαινόμενο. Ανισότητα. Κάποιου το περιβάλλον είνα πιο ισχυρό, και "πιέζει" το περιβάλλον του άλλου. Κάποιες φορές, μπορεί να υπάρχει σύγκρουση, για το ποιανού το περιβάλλον είναι πιο ισχυρό. Άλλες φορές, είναι διακριτό από την αρχή. Το υπερισχύων περιβάλλον, θέτει και τους όρους αλληλεπίδρασης μεταξύ τους.

Αναγκαία συνθήκη για να επικοινωνούν τα περιβάλλοντα μας, είτε με το λόγο, είτε με την επαφή, είτε με οποιοδήποτε τρόπο, να υπάρχει διάθεση και από τους δύο για επικοινωνία. Οι κλειστές πόρτες, δεν οδηγούν στην επικοινωνία, αλλά στην αποξένωση. μερικές φορές είναι επιθυμητό, αλλά ο άνθρωπος θεωρείται κοινωνικό ζώο, και χρειάζεται την αλληλεπίδραση με τους γύρω του. Αν θες να μιλάς με τον δίπλα σου, άκου τι έχει να σου πει, και μετά μίλα. Εκτός και αν είσαι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.....

επιτυχία στην εκπαίδευση

Κάποια στιγμή, διαβάζοντας ένα άρθρο σχετικά με τα  ERP συστήματα (πληροφορική), ανέφερε ότι η επιτυχία ενός ERP manager, είναι να μην τον χρειάζονται πια. Το οποίο είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Ισχύει για όλους τους manager, αλλά και για όλους τους καθοδηγητές. Εκπαιδεύεις, προετοιμάζεις, εφοδιάζεις κάποιον, με σκοπό να συνεχίσει χωρίς να σε χρειάζονται πια. Πως αλλιώς θα μπορείς να αναγνωρίσεις την αξία σου, αν δεν δεις το "δημιούργημά" σου να εκπληρώνει μόνο του όσα διδάχθηκε;

Το ίδιο ισχύει όμως και σε άλλες περιπτώσεις. Είναι η εργασία του δασκάλου, η εργασία του πνευματικού, η εργασία του γονιού, η πολιτική καθοδήγηση. Να δημιουργήσουν άτομα τα οποία θα μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα, αλλά και σαν μέρος του συνόλου. Είναι κάτι όμως που οι πιο πολλοί "καθοδηγητές" και "δάσκαλοι" δεν ενδιαφέρονται να κάνουν. Δεν θέλουν ανεξάρτητα δημιουργήματα. Θέλουν υποτελείς που θα τους γλύφουν πάντα τα πόδια και θα ελέγχονται από αυτούς. Είτε είναι σε εργασία, είτε είναι σε θρησκεία, είτε είναι σε οικογένεια, οι "εκπαιδευτές" και οι "manager" θέλουν να επιβεβαιώνουν την θέση τους κρατώντας τους ίδιους "υποτελείς" συνέχεια.

Δεν νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν εκπαιδευτή, δημιουργό, καθοδηγητή, από το να δει αυτό που ετοίμασε να ζει μόνο του. Αυτός είναι ο σκοπός του, η ηθική του ανταμοιβή. Ο λόγος για τον οποίο έχει αναλάβει αυτό το έργο.

Άλλωστε, σειρά θα έχει νέος εκπαιδευόμενος....