.....

Δεν μου αρέσουν οι μεγάλες αναλύσεις. Ούτε να δίνω κατευθύνσεις. Μου αρέσει να προκαλώ, να βάζω τους άλλους να σκέφτονται, να τους κάνω να βλέπουν και άλλες όψεις σε μια κατάσταση. Η "καταστροφή" των τειχών που υψώνει ο καθένας, είναι αγαπημένη μου ενασχόληση.

Και πάντα θα είμαι ενοχλητικός. Προς όλους και σε όλα. Ακόμα και στα πιστεύω μου....

ψυχολογία του καρχαρία

Ο καρχαρίας είναι ένα παράξενο και πρωτότυπο πλάσμα. Δεν έχει αλλάξει μορφή εδώ και εκατομμύρια χρόνια, και παραμένει από τις καλύτερες "κυνηγητικές" μηχανές που υπάρχουν. Για αυτή του την τελειότητα, τον φοβόμαστε, αλλά και τον ζηλεύουμε ταυτόχρονα.

Τα μοναδικά του προτερήματα; Πολλά.
Το δέρμα του δεν είναι λείο όπως των δελφινιών, ή των φαλαινών, αλλά και ούτε με λέπια όπως των ψαριών. Και είναι τόσο εξελιγμένο, που το μελέτησε η AIRBUS και το έχει ενσωματώσει στα αεροπλάνα της με αποτέλεσμα εξοικονόμηση καυσίμων μεγαλύτερη του 30%. Επίσης, το δέρμα του είναι γεμάτο ηλεκτρικούς αισθητήρες, τόσο καλούς, που λαμβάνουν διακυμάνσεις μA σε αποστάσεις χιλιομέτρων. Το οποίο είναι και η διακύμανση τάσης σε ένα ψάρι χτυπημένο. Απίστευτο στην υγεία του καρχαρία, είναι η σχέση του με τον καρκίνο. Τον θεραπεύει ο ίδιος! Είναι συχνή ασθένεια στους καρχαρίες, αλλά ο οργανισμός τους τον αντιμετωπίζει αποτελεσματικά  σαν να είναι κάποια απλή ίωση!

Κάτι ενδιαφέρων, που θα έπρεπε να διδάσκεται στην ψυχολογία, είναι το πως αναπνέουν. Το αναπνευστικό του σύστημα λειτουργεί όταν κινείται. Αν τον κρατήσεις ακίνητο, δεν μπορεί να λειτουργήσει, και πολύ απλά πεθαίνει από ασφυξία. Αντίστοιχα ένας άνθρωπος που δεν κινείται, δεν ασχολείται με τίποτα, κλείνεται μέσα στον εαυτό του, και αργοπεθαίνει. Είναι η κατάθλιψη και οι επιπλοκές της.

Η ακινησία, η νωχελικότητα, η έλλειψη οποιασδήποτε διάθεσης κίνησης, είναι συμπτώματά της. Ένας φαύλος κύκλος, το ψυχικό πρόβλημα επηρεάζει το σώμα, και το σώμα με την σειρά του το ψυχικό πρόβλημα. Επειδή δεν υπάρχει κάποια διέξοδος, έστω και υποχρεωτικά, δημιουργείται και συντηρείται αυτός ο κύκλος. Ο κύκλος μας ακολουθεί πάντα. Ποτέ δεν μας χάνει. όσο γρήγορα και αν κινούμαστε. Αλλά όσο κινούμαστε, αναπνέουμε και ζούμε. Η ακινησία, γενικά, φέρνει παράδοση και εγκατάλειψη.

Η ακινησία, σε βάζει στη μέση του φαύλου κύκλου. γυρίζουν όλα γύρω σου, και κλείνουν όλο και πιο πολύ κοντά σου. Σε συνθλίβουν σιγά σιγά. Για αυτό χρειάζεται να κινείσαι! Να μην σταματάς! να μην ησυχάζεις! Όλο να βρίσκεις κάτι να κάνεις. Να απομακρύνεσαι από την ακινησία, και να σε κυνηγάει η κατάθλιψη, και  να μην την αφήνεις να σε τυλίγει.

Η κίνηση σε βοηθάει να αναπνέεις και να ζεις. Η ακινησία σε σκοτώνει. Διαλέγεις τον δρόμο σου και τον ακολουθείς. Και αναπνέεις ή όχι....

η ζωή είναι "θέλω" και όχι "πρέπει"

Κάθε μέρα, κάνουμε κάποιες ενέργειες. Από το να ξυπνήσουμε, στο να φάμε, στο να πάμε για δουλειά, στο να μιλήσουμε με κάποιον. Σχεδόν όλες τις ενέργειές μας, τις συνοδεύει το "πρέπει". Πρέπει να ξυπνήσω αυτή την ώρα, να φάω αυτή την ώρα ή αυτό το φαγητό, πρέπει να πάω για δουλειά, πρέπει να μιλήσω με αυτόν. Γιατί όμως; Πρέπει; Πέρα από την θέλησή μου;

Η αλήθεια είναι ότι θέλουμε και τα κάνουμε. Οι επιλογές μας, προσδιορίζουν τις ενέργειές μας. Και οι επιλογές που δεν μας αρέσουν, τοποθετούνται στην κατηγορία "πρέπει". Το "θέλω να ξυπνάω νωρίς" με το "πρέπει να ξυπνάω νωρίς", έχει μια διαφορά. Στην πρώτη περίπτωση, είμαι ευχαριστημένος με τις επιλογές μου, και με τον εαυτό μου. Στην δεύτερη περίπτωση, δεν μου αρέσουν οι επιλογές μου, δεν είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου, και γενικά, ζω λάθος.

Ισχύει όμως και στο "πρέπει να πάω για δουλειά", "πρέπει να πάω σχολείο", "πρέπει να πάω στο γιατρό"; Φυσικά! Αν θες να κάνεις συγκεκριμένη εργασία, έχεις να ακολουθήσεις κάποια βήματα, και ένα από αυτά είναι το σχολείο. Αν θες να έχεις χρήματα, θα είσαι σε κάποια εργασία. Το ποια είναι άλλο θέμα. Αν δεν φροντίζεις τον εαυτό σου, θα χρειαστεί να πας να σε φροντίσει γιατρός.

Το κάθε "πρέπει", έχει ολόκληρη ιστορία από πίσω. Όπως το "πρέπει να πάω για δουλειά, γιατί έχω οικογένεια". Μια πρόταση, που η ανάλυση της δίνει πλήρη υποταγή, εγκατάλειψη, και δυσαρέσκεια. Αφού επέλεξες να έχεις οικογένεια, έχεις υποχρέωση απέναντί της. Δεν πρέπει να πας για δουλειά, έχεις υποχρέωση να προσφέρεις στην οικογένειά σου. Όμως, το να λες "πρέπει", καταστρέφει κάθε έννοια ότι θέλεις οικογένεια, ότι είναι επιλογή σου. Έχεις μια λάθος επιλογή λοιπόν, και τις συνέπειές της!

Κάθε επιλογή μας, έχει συνέπειες, που ακολουθούμε. Κάθε στόχος μας, έχει βήματα που έχουμε να ακολουθήσουμε. Αν δεν μας αρέσει, επιλογή μας αν θα ακολουθήσουμε την συγκεκριμένη επιλογή ή όχι. Πρέπει; Επιλογές μας και τα "θέλω" μας.