Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες

Η οδός Λευκών, έγινε γνωστή από την σειρά ταινιών "Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες", με τον "κακό" Φρειδερίκο "Φρέντυ" Κρούγκερ. Κάποιες από τις ταινίες της σειράς είχαν ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Τζόννυ Ντεππ.

Μεγάλωσα σε έναν δρόμο που είχε λεύκες και νερατζιές. Μεγάλες και ψηλές λεύκες που πρόσφεραν την σκιά τους σε όποιον περπάταγε από κάτω τους, και μικρές νερατζιές φορτωμένες με τους καρπούς τους. Ειδυλιακό τοπίο, ακόμα και όταν τα νεράτζια έπεφταν από τα κλαδιά και γεμίζανε τον δρόμο, και οι λεύκες έχαναν τα φύλα τους, με το εκνευριστικό σαν κόλα υγρό που έχουν. Μια μαγεία, όπως και να το δεις.

Με τα χρόνια, οι λεύκες και οι νερατζιές άρχισαν να εξαφανίζονται. Κάποιος χώρος στάθμευσης που δημιουργόταν, κάποιος μεθυσμένος οδηγός που έπεφτε πάνω τους, ελάτωσαν τον αριθμό τους. Τις εξαφάνισαν. Ο δήμος φρόντισε να μπουν νέες πλάκες στο πεζοδρόμιο, και να θαφτούν τα ίχνη που είχαν αφήσει οι ρίζες.

Στα πεζοδρόμια "φύτρωσαν" μεταλικές μπάρες για να εμποδίζουν την στάθμευση. Τυχαίνει βέβαια, οι οδηγοί να παρκάρουν ανάμεσα στις μπάρες, και η πεζοπορία να είναι πλέον ένας αγώνας με εμπόδια.

Σε κάποια σημεία, κάποιο ακίνητο που εγκαταλήφθηκε, κάπου πολύ κοντά σε διαστάρωση, δεν υπήρχε η ανάγκη για χώρους στάθμευσης. Για αυτό μόνο και έκοψαν τα δένδρα. Δεν έχουν βγάλει ακόμα τις ρίζες, ούτε έχουν βάλει την "ταφόπλακα" του πεζοδρομίου από πάνω. Μήπως να υπάρχει ελπίδα για μια "ανάσταση" της ζωής;

Και θυμάμαι ένα παιδί να περνάει δίπλα από τις λεύκες που του έκαναν σκιά, και σε κάθε πέρασμά του να απλώνει το χέρι του και να χαϊδεύει τον κάθε κορμό.